Auteur: Jan Vingerhoets

Het orakel

De media zijn in de ban van de Oekraine. Een massaal op social media gedeelde oproep om als daad van verzet de lampen even uit te doen was aanleiding voor een blog over de manipuleerbaarheid van onze mening en een waarschuwing voor wat er ondertussen gebeurt.

“Als ik zou willen dat je het begreep, had ik het wel duidelijker uitgelegd”, sprak Johan Cruijff ooit. Wijsheid is soms makkelijk te vinden. Voor waarheid ligt dat doorgaans een stukje ingewikkelder. Het is immers voor organisaties, instanties en overheden een stuk gemakkelijker als we niet alles begrijpen. Velen van ons voelen zich daar comfortabel bij, of zijn zich nog altijd niet bewust van hoe selectief informatie wordt gebruikt om gewenst gedrag te sturen en te zorgen dat zij de gewenste mening aannemen. Wie niet verder komt dan de krant en het journaal heeft geen idee wat er werkelijk speelt in de wereld en dat is natuurlijk wel zo gemakkelijk. 

In de afgelopen jaren hebben we gezien hoe de overheid zich voor de kar liet spannen van de grote farmaceuten. Er werd een heuse reclamecampagne opgezet voor medicijnen die (na discutabel en  ronduit frauduleus onderzoek met een hoog WC-eend gehalte) een voorlopige goedkeuring hadden. De vraagtekens die veel internationale experts hadden bij veiligheid en effectiviteit van het beleid mochten niet gehoord worden: hier bepaalde de overheid wat mensen te horen kregen en stuurde daarmee feilloos de heersende publieke opinie aan. Zo kreeg zij het voor elkaar dat mensen, ook zonder dat zij daartoe een medische indicatie hadden, zich op basis van die eenzijdige informatie massaal lieten injecteren met een middel dat de voorwaardelijke status tot op heden nog altijd niet is ontstegen, dat niet deed wat beloofd was en bovendien steeds korter en minder effectief bleek. 

Dat mensen dit geruime tijd kritiekloos slikten is wellicht nog wel te snappen. De achterliggende gegevens waren immers weinig toegankelijk gemaakt en het vergde wat doorzetting om die te achterhalen. Slechts een handjevol experts, velen zelfs met verstrengelde belangen, mocht hun mening geven  – mits die het officiële verhaal onderschreef. De overheid bepaalde welke informatie het publiek gevoerd kreeg. Dit leidde tot een grote eensgezindheid, want wie andere visies had, hoe goed onderbouwd ook, werd als een mafkees of ultrarechts gevaar weggezet, en zeg nu zelf:  wie wil daar nou bij horen? Mensen zijn evolutionair gezien sociale dieren en voor de overleving is het dan een stuk comfortabeler om de gangbare mening van de groep aan te hangen. Het pesten, discrimineren en buitensluiten van andersdenkenden is mensen nu eenmaal eigen. En pijnlijk genoeg bleek het velen koud te laten zolang het henzelf niet raakte. 

Pas toen ik zelf acte de présence gaf op demonstraties tegen een discriminerend beleid en als ooggetuige de verslagen hiervan in de media las, drong het tot me door: wat ik op het nieuws zie en in de krant lees, is enorm geframed en komt vaak totaal niet overeen met wat er werkelijk gebeurt. Datzelfde merkte ik toen ik me verdiepte in het medische verhaal, dat een heel goed onderbouwde keerzijde had. Die mocht echter absoluut niet gehoord worden en haalde de reguliere media zelden. Wat ik nooit wilde geloven, blijkt echt waar: het nieuws wordt als het zo uitkomt verdraaid, gemanipuleerd of zonodig genegeerd. Zo wilde vaccinproducent Pfizer haar schokkende interne veiligheidsrapporten liefst geheim houden voor het publiek en werden de stukken pas na een gerechtelijk vonnis met heel veel tegenzin en tegenwerking gefaseerd gepubliceerd. De meer dan 1200 doden en vele duizenden ernstige deels blijvende  bijwerkingen die binnen 2,5 maand na de eerste vaccinaties gemeld werden vormden volgens het rapport zelf (!)  slechts een deel van de werkelijkheid. Ik heb werkelijk jaren gedacht dat we in ons land een vrije pers hadden, maar inmiddels weet ik wel beter. Wie echt wil weten hoe het zit, moet toch echt wat meer moeite doen dan om 8 uur het journaal kijken en bij het ontbijt de krant openslaan. 

De coronagekte is wat geluwd. Velen zijn blij, maar de rust is verraderlijk: we worden nog altijd in slaap gesust waarbij velen helemaal niet door hebben dat we nu alleen maar even in de pauzestand staan op weg naar een staatsbestel met totalitaire trekken.  De overheid is nu even tevreden omdat de basis gelegd is voor een controlestaat: de instrumenten daartoe zijn niet afgeschaft maar gewoon even in de ijskast gelegd. We zijn eraan gewend geraakt dat grondrechten niet -en machthebbers wel– onschendbaar zijn. We zijn het normaal gaan vinden dat onze vrijheden afhankelijk worden gemaakt van blinde gehoorzaamheid. We vinden het normaal dat de overheid bepaalt hoeveel bezoek we mogen ontvangen en dat we onze lichamelijke integriteit inleveren voor de ander, ook al blijkt dat in werkelijkheid helemaal niet zo te werken. De tijdelijke noodwetten zijn zonder noodzaak voor de vierde keer verlengd en zullen vermoedelijk permanent gaan worden, want als het gaat om het uitbreiden van macht en controle, zit een begrip als tijdelijkheid de regering alleen maar in de weg. Toegangspassen zijn onwerkzaam verklaard voor de gezondheid, maar daar waren ze in werkelijkheid natuurlijk ook nooit voor bedoeld. Ze worden paraat gehouden ‘in de ijskast’ want het zijn ideale middelen om de massa te controleren en die moet je natuurlijk altijd achter de hand houden. Nu eenmaal blijkt dat mensen het gebruik van die machtsmiddelen kritiekloos ondergaan zal die macht ook nooit meer uit handen gegeven worden. Het middel van de digitale controlepas is inmiddels argeloos geaccepteerd door de murw gepropageerde massa en daarmee is het doel bereikt. Alleen daarom is corona in de media even geen issue meer. Maar de pas komt terug, erger dan zij ooit was. Noteert u dat maar vast, want dat beloof ik u bij deze.

Waar het nu om gaat is dat de aandacht van het volk even wordt afgeleid. Oorlogen zijn heel geschikt en  worden van oudsher gebruikt om de aandacht af te leiden. Je kunt er het volk mee verenigen zonder dat je veel argumenten nodig hebt en zorgen dat ineens niemand meer oog heeft voor falend beleid, politieke schandalen of het feit dat je ondertussen op gluiperige wijze vrijheidsbedreigende trucjes aan het doorvoeren bent.  In die zin doet de oorlog in Oost-Europa nu effectief dienst als afleidingsmanoeuvre en rookgordijn.  Wat er precies allemaal aan vooraf ging weten weinigen, maar niets is wat het lijkt. Poetin valt buurland binnen. Nou lijkt Poetin me beslist geen prettig sujet. Maar de Oekraïense regering, al jaren verwikkeld in een binnenlandse oorlog tegen haar eigen burgers, bestaat ook niet uit louter goedzakken. Maar het nieuws oordeelt voor ons: zij zijn de ‘good guys’.  

We krijgen een overzichtelijk en hapklaar zwart- wit beeld: de meesten tonen zich hierbij stuurbaar en laten zich opnieuw geruisloos de gewenste mening aanmeten. En terwijl Europa stoere taal bezigt over ingrijpende sancties levert men militair materieel aan Oekraïne en spekt zij tegelijk de Russische kas door de bestelling van een grotere hoeveelheid gas dan ooit tevoren.

Ach, die arme waarheid: zij is als steeds weer het eerste slachtoffer in oorlogstijd. Niemand heeft haar in pacht, en ik al helemaal niet. Ik heb in dit conflict zelfs geen mening behalve dat ik zie dat zoals steeds vooral de gewone bevolking van beide landen weer de prijs betaalt. En dat zoals in elke oorlog, de machthebbers veilig vanuit hun fauteuils jonge gemanipuleerde mannen naar het front sturen om daar te moorden, te vernietigen en vervolgens in groten getale te sneuvelen. De optie om nou eens gewoon te stoppen met al dat vuurwerk en als volwassenen naar een oplossing te zoeken is blijkbaar alleen voor simpele zielen.  

In de media zien we dat het conflict zonder veel plichtplegingen is gedefinieerd als de oorlog van schurk Poetin tegen het brave Oekraïne. Maar dit zijn wel dezelfde media die 2 jaar lang voorverteerde meningen in ons brein goten middels eenzijdige vaccinatiepropaganda en daarmee voor ons bepaalden wat we moesten vinden – en velen accepteerden dit verhaal gemakshalve als hun nieuwe mening.  We hebben dan ook alle reden om met gezond wantrouwen naar de berichtgeving te kijken – maar nee, het gros van de bevolking gedraagt zich als makkelijk stuurbare marionetten en kraait ook nu, niet gehinderd door achtergrondkennis, het voorgeschotelde verhaal na. We nemen zonder dralen de opinie over die de media ons voorkauwen. Redacteuren slaan elkaar bulderend van pret op de schouders als we massaal meedoen aan zinloze acties zoals de lichten in huis een half uurtje doven als genadeloze klap in het gezicht van Rusland. Hier, pak aan! Dat zal ze leren! Want kennelijk verwacht men dat Poetin acuut bibberend van schrik zijn tankdivisies uit de Donbas terugtrekt zodra hij in in de gaten heeft dat in de gemeente Knuitershoek een half uur lang het licht uit gaat. 

Maar toen 2 jaar lang ondernemers failliet gingen, de jeugd steeds suicidaler werd, ouderen eenzaam stierven, mensen massaal gediscrimineerd werden, mensen tegen elkaar opgezet en ernstige bijwerkingen van vaccins verdonkeremaand werden, toen de de censuur hoogtij vierde – toen waren de meesten stil. Er was niemand die ook maar even met de lichtschakelaar fröbelde. Want we deden braaf wat de media ons voorgeprogrammeerd hadden: binnen een mum van tijd namen we  massaal en braaf de mening over die de media ons in de strot perste.

En terwijl iedereen naar het Oosten kijkt, wordt in Europa tersluiks de laatste hand gelegd aan de Europese digitale identiteitspas. Waarbij minister Kuijpers in mei namens ons land de nationale beslissingsmacht onomkeerbaar overdraagt aan de WHO, een organisatie vooral gefinancierd door Big Tech en China. En als die pas er eenmaal is, is het diezelfde WHO die voortaan onze (on)vrijheid bepaalt. Voorwaarden kunnen te pas en te onpas worden toegevoegd. Zo is het dan de WHO en niet jijzelf die bepaalt of, wanneer en welk vaccin of booster je krijgt. Een keuze is er daarbij niet meer, want je grondrechten zijn dan niet meer vanzelfsprekend maar afhankelijk van de vraag of jij de orders opvolgt, die altijd weer zonder jouw instemming kunnen worden aangepast. Zonder deze digitale pas kan je de toegang worden ontzegd tot gezondheidszorg, kan je vrijheid om te reizen worden ingetrokken, kunnen financiële transacties of bankrekeningen worden geweigerd. Protesteren kan evenmin want de WHO is noch democratisch gekozen noch democratisch gecontroleerd. Dan gaat het licht pas echt uit. U was gewaarschuwd.

“Je gaat het pas zien als je het door hebt”, orakelde Cruijff. Helaas komt dat moment voor velen te laat. 

Blogdo© 

Carnaval in de dokterspraktijk

Nederland gaat weer open. Joechei! 

Hier in het Brabantse kan men zijn geluk niet op, want carnaval staat voor de deur en we doen hier niets liever dan ons enkele dagen zo onzinnig mogelijk gedragen terwijl we zo bizar mogelijk verkleed zijn. Nou doen we beide in feite al 2 jaar lang met avondklokken, schoolsluitingen en mondkapjes, dus wat dat betreft maakt het niet heel veel uit, maar nu is de sfeer toch net even anders. 

Inmiddels zijn we twee jaar en duizenden failliete ondernemers verder. Twee jaar van succesvolle angstcreatie, apocalyptische avondklokken en zinloze schoolsluitingen, waarvan we achteraf kunnen vaststellen dat ze geen effect hadden omdat ze berustten op misrekeningen van mistige modellen en adviezen van experts die braaf opschreven wat de regering, niet gehinderd door ook maar enige kennis van zaken, hen dicteerde. Want ja, ook onafhankelijke deskundigen willen brood op de plank dus dan doe je gewoon wat er van je gevraagd wordt, je houdt je mond en stelt geen vragen.

Over deskundigen gesproken: terwijl het mondkapjesadvies landelijk wordt ingetrokken, berichtte onze eigen beroepsvereniging, het Nederlands Huisartsen Genootschap, recent dat zij haar leden adviseert om die dingen in de praktijk toch maar te blijven gebruiken. Het NHG heeft zich steeds gedragen als het meest gedweëe brave jongetje van de klas. Van een club van dokters zou je een kritische stellingname mogen verwachten waarbij het belang van de patiëntenzorg geprioriteerd  en een stevig debat gestimuleerd wordt. Helaas bleek dat een misvatting: het NHG volgde vanaf het begin kritiekloos de lijn van de regering, waarvan we dus nu kunnen vaststellen dat die op drijfzand en misleiding berustte. In retrospectief is onwetendheid ten aanzien van het goede en zelfs voortvarendheid in de dwaling soms heel goed verdedigbaar – maar in de loop van een tweetal jaren, met landen als Zweden als lichtend voorbeeld van welke ellende je allemaal kunt voorkomen als je zelf blijft nadenken, zou enige zelfreflectie de deftige doktersclub niet hebben misstaan. Maar nee, het NHG blijft nog eens benadrukken dat deze maskerade in de huisartspraktijk toch echt voortgezet dient te worden. Ik vermoed dat het NHG zich dan ook op korte termijn zal omvormen tot carnavalsvereniging.

Over een aantal jaren zullen historici zich buigen over deze zwarte bladzijde in onze vaderlandse medische geschiedenis en zich hoofdschuddend en meewarig afvragen waarheen het gezonde verstand toch gevaren was, daar in die jaren ‘20, dijenkletsend en schaterbuikend  zullen zij elkaar op de schouders slaan – totdat zij zich realiseren welk drama zich in die jaren afspeelde. 

Ach, die maskers, waarvan je in het beste geval onder steriele laboratoriumomstandigheden kunt vaststellen dat ze, mits correct gebruikt, ongeveer een bescherming van 1 op de milljoen bieden. In de dagelijkse praktijk daarentegen, waarin ze dagen achtereen gebruikt worden, waarbij iedereen er voortdurend met de handen en telefoon aan zit, waarin ze van tijd tot tijd even opgeborgen worden in de broekzak naast de besnotterde zakdoek, is het effect niet alleen nul, maar werken ze zelfs averechts, zoals uit onderzoek al meermalen bleek. 

Deze orale luiers, symbolen van onmondigheid, verstandsverbijstering en angstgedreven kuddegedrag, hadden nooit ingevoerd mogen worden en worden nu dan eindelijk afgeschaft. Nou ja: je hoeft niet meer mee te doen aan die maskerade als je in de bioscoop zit of met 100 man schouder aan schouder in de kroeg in elkaars gezicht staat te sputteren. Maar in de bus en trein is het natuurlijk nog wel verplicht: we moeten immers wel de ijzeren wetten der logica blijven volgen en zoals u weet mijdt Omicron zowel theater, kroeg als andere culturele locaties, maar houdt hij zich bij voorkeur op in het openbaar vervoer en naar ik van het OMT begreep vooral in 1e klasse coupés . 

Ach, die maskers. Ik haal ze nog een laatste keer uit de kliko, want ze zijn uiteraard en uitsluitend geschikt als absurde maskerade tijdens het carnaval. 

En dan sluit ik af, want lieve lezer, helaas kan ik mij niet langer vrijmaken. Ik moet me storten in het carnavalsgedruis. Verkleed als coronavrezer zet ik blij van zin mijn mondmasker op en neem ik lallend de bus naar de overvolle kroeg. Alaaf! 

Blogdo©

Het reveil

Dit artikel is geschreven voor en verschenen in het eerste nummer van het tijdschrift We Are Pioneers, een tijdschrift dat een positieve kijk op de coronacrisis biedt (www.wearepioneers.nl)

Vannacht bood iemand me de kans om terug te gaan in de tijd. Ik vroeg me niet eens af  hoe, want een ieder weet immers dat zoiets in een droom een volstrekt ongepaste vraag is. Of ik de kans heb aangegrepen weet ik niet meer, want terwijl ik aan het wikken en wegen was, bleek ik door dat nachtelijk gedraal net te laat te zijn: juist voordat ik mijn beslissing kenbaar kon maken werd ik luidkeels gewekt door het snerpende geluid van de wekker, die op niet mis te verstane wijze kenbaar maakte dat mijn bedenktijd om was. Ik schrok wakker, want hoe comfortabeler de dut, hoe harder je schrikt van de wekker. 

Dat vroege ontwaken was eigenlijk niet de planning, want ik had een vrije ochtend en had pas in de middag een afspraak staan. Even vervloekte ik dat luidruchtige ding, maar enkele minuten later, eenmaal in de actieve modus, galmde mijn stem door de douche en realiseerde ik me dat een wake up call weliswaar onaangenaam kan voelen, maar heel behulpzaam kan zijn. Als we eenmaal gewekt zijn hebben we de keuze om met het goede been uit bed te stappen en iets moois te maken van de tijd die voor ons ligt.

Beneden mij gleed een rij glimmend gepoetste auto’s voorbij, keurig in het dagelijks gelid, vlijtig volgzaam op weg naar een onzichtbare bestemming. Terwijl ik het tafereel gadesloeg bedacht ik hoe we met zijn allen een wel erg keurig aangeharkte maatschappij gecreëerd hebben.  Alles is geregeld en georganiseerd. En zodra het even anders loopt, komen er maatregelen, geboden en verboden. Maar wat doen al die regels, lockdowns en beperkingen met ons? Hebben we in een poging om elk risico tot elke prijs uit te bannen, niet al te ijverig elke vierkante centimeter aarde tussen de rubberen tegels geëgaliseerd en van vangnetten voorzien opdat niemand verrast zou kunnen worden? Hebben we ons niet in slaap laten wiegen in die warme deken van veiligheid, hebben we ons in die luxe niet te passief en afhankelijk laten maken? In gedachten verzonken staarde ik in de spiegel, deed een vergeefse poging om zelf ook enige orde in mijn kapsel te harken en besloot vervolgens, als eerste daad van verzet, enige chaos op mijn kruin te accepteren.  Want we zijn er met zijn allen wel een beetje klaar mee. Het is genoeg, de rek lijkt er wel zo’n beetje uit. Hij lijkt er uit – maar is dat wel zo? Dat is de vraag. 

De meesten van ons zijn veel creatiever en flexibeler dan zij zelf beseffen. Die eigenschappen hebben in onze comfortabele maatschappij, nauwelijk nodig gehad, we kennen ze vaak zelf niet meer, en vaak zijn er crisis-achtige omstandigheden voor nodig om dat besef terug te halen.  Er zijn landen waar mensen al langer gewend zijn om te leven in beperkingen, waar vrijheid van meningsuiting en eerlijke politici met een goed functionerend geheugen al veel langer dan bij ons een achterhaald fenomeen uit vervlogen tijden zijn. 

Waar de fase van boosheid en frustratie vaak reeds lang gepasseerd is. Daar weten mensen inmiddels dat het niet zinvol is om negatieve energie te verspillen aan voldongen feiten. Zij leven ermee, of eigenlijk: zij leven er omheen, want het besef dat we het zelf, dat we het samen moeten doen, is daar veel meer aanwezig.  Juist deze van bovenaf opgelegde beperkingen brengen de creativiteit in ons tot leven, daagt mensen uit en brengt hen tot elkaar – en er komen de mooiste initiatieven uit voort. 

Want mensen inspireren elkaar: want juist waar een deur dicht wordt gedaan, ga je zoeken, morrelen en wrikken tot je een raam open gekregen hebt en letterlijk een heel nieuw perspectief hebt gecreëerd. Juist als de nood hoog is, vinden mensen oplossingen. Waar angst gecreëerd wordt, ontstaat ook moed. Waar beperkingen en censuur worden opgelegd, maken mensen hun eigen vrijheid, creëren ze hun eigen blogs en nieuwskanalen. Waar afstand een gebod wordt, zoeken mensen elkaars nabijheid. Hoe had ik anders die vele prachtige mensen ontmoet, afkomstig uit het hele land, die allemaal die wake up call hebben gehoord en gevoeld, die niet bij de pakken neer gingen zitten maar elkaar opzochten en de ontwikkelingen juist aangrepen als een trigger, een nieuw vertrekpunt voor een betere wereld, voor ons en vooral voor de generaties na ons. Mooie mensen die zich daar belangeloos voor inzetten en met veel kleine stapjes grote dingen voor elkaar aan het krijgen zijn: ik bewonder ze en geniet van hun positieve energie.

En het mooie is: ieder van ons kan ook zo iemand zijn. Iemand die anderen inspireert, want dat kun  je immers al met hele kleine, gewone alledaagse dingen doen. Door de natuur te herontdekken, door open te staan voor nieuwe mensen, voor nieuwe zienswijzen. Door bijeen te komen voor een goed gesprek, door een gastvrij gebaar dat nét even iets meer is dan we gewend waren. Door bewust te leven, trouw te blijven aan jezelf, door pal te staan voor je overtuigingen, door verbinding te zoeken, door vrij te zijn en te vrij te ademen. We kunnen allemaal ontdekken dat je van een crisis ook een uitdaging kunt maken, en zo  de wereld een klein beetje mooier maken. Want een crisis betekent dat er iets mis was, dat iets aan het uiteenvallen is, in dit geval dat het systeem zijn houdbaarheidsdatum nadert en dat er iets nieuws ontwikkeld kan worden dat meer past bij wie en waar we nu zijn. Wie dat eenmaal ziet, kan het ook anderen laten zien en voorleven. Allemaal kunnen we een bijdrage leveren, door kansen te zoeken, te onderzoeken en aan te grijpen, door anderen te helpen datzelfde te doen. Elke kleine bijdrage is hierbij waardevol: de mooiste hemels  bestaan immers uit miljoenen kleine lichtpuntjes.

Tijdens een van de vele mooie ontmoetingen die deze tijd me opleverden. ditmaal met enkele zorgverleners in de regio, spraken we over een nieuwe kijk op gezondheidszorg. Een van hen stelde me een verrassende vraag: zou je terug willen naar de tijd voor de crisis, toen alles nog normaal leek, glad en zorgeloos? Ditmaal droomde ik niet: ik  was wakker en hoefde er niet lang over na te denken. Temidden van alle leed en het verlies die deze tijd voor velen en ook voor mijzelf  met zich meegebracht heeft, realiseer ik me steeds meer  dat er altijd ook een andere kant is en ik deze prachtige leerzame en inspirerende ontmoetingen, de vele nieuwe ervaringen en plannen nooit gehad zou hebben als er geen crisis was geweest. We zijn er nog lang niet uit, maar nee, ik wil niet terug. Ik wil vooruit en zie de kansen!

Als morgen de wekker weer  gaat, zal ik genieten van het eerste licht, dat juist door de nacht zo goed zichtbaar wordt.

Blogdo©

Van ootjes, luren en de Grote Verdwijntruc

Dit bericht is een reactie op het verwijderen van de column ‘Het Ootje’ van LinkedIn. 

Goed nieuws! Linked in maakt flinke vorderingen. Nadat mijn open brief aan de GGD-en in Nederland niet langer dan 1,5 uur op de site stond, ging het een stuk beter met de column ‘Het Ootje’. Het streven was om minimaal een halve dag online te blijven en dat is net gelukt. We kunnen dus concluderen dat het eigenlijk heel erg goed gaat met het vrije woord op dit platform. 

Dat de column moest verdwijnen, daar heb ik uiteraard alle begrip voor. Het is net als met een goochelaar: als iemand de truc verklapt dan is de lol er af. (Natuurlijk houd ik u nu voor het lapje, maar dat begreep u al. Deze stijlfiguur, waarbij wij totalitaire neigingen blootleggen door hen voor te stellen als hun tegendeel, noemen wij ook wel het positivootje).

Ditmaal leg ik de lat nog wat  hoger en mik ik er op dat dit bericht zelfs een hele dag blijft staan voordat het ten prooi valt aan de verdwijntruc. Vermoedelijk is dat wat al te optimistisch, want als een goochelaar u ergens in wil leggen, dan zijn het wel de luren.

Blogdo©

Hoezee voor de GGD!

Recent zag ik een schokkende undercover reportage over de gang van zaken bij de GGD van Gideon van Meijeren, een zeer begaafd politicus die bij herhaling de vinger op de zere plek weet te leggen. Deze reportage nodigt uiteraard uit tot enige reflectie want ik denk dat de GGD opnieuw in de markt gezet moet worden. Hieronder een analyse gevolgd door een welgemeende suggestie.

De onverschrokken Gideon van Meijeren, die al eerder premier Rutte op uiterst pijnlijke wijze door het stof liet gaan door genadeloos bloot te leggen hoe de minister president gewoon in ons gezicht staat te liegen, publiceerde een dezer dagen een reportage waarin een 15 jarige naar de GGD gaat om zich te laten vaccineren. In de video gaat het zo vaak over hamburgers dat ik even dacht dat het om een reclamefilmpje van McDonald’s ging, maar het onderwerp is toch echt het functioneren van de GGD. In de praktijk maakt dat overigens nauwelijks verschil (al geloof ik dat minderjarigen bij de Mac wél vergezeld moeten worden van een ouder).

Vooraf zien we eerst de heer Eikelboom aan het woord, directeur van het Covid-19 programma van de GGD. Uit zijn bewering dat kinderen onder de 16 nooit geprikt worden zonder toestemming van de ouders zal even later blijken dat hij geen idee heeft hoe het er in zijn organisatie aan toe gaat. Hugo de Jonge vertrouwt ons, in het geheel niet gehinderd door ook maar het geringste benul van de realiteit, geruststellend toe dat de praktijk bij de GGD geheel conform de wettelijke eisen verloopt. De leugen blijkt tegenwoordig tot norm verheven.

Bij de GGD, die al in opspraak is omdat ze het niet erg nauw neemt met de privacy van haar cliënten, blijkt de rot inmiddels tot in de diepste vezels doorgedrongen: de organisatie blijkt nog vele malen dramatischer te functioneren dan we al wisten en het niveau van sommige medewerkers blijkt tot onpeilbare diepten gezakt.

Van al te diepgravende discussies houden de dokters van de GGD blijkbaar niet: de mededeling van de 15 jarige dat hij tegen de zin van zijn ouders een vaccin komt halen omdat hij naar McDonald’s wil, is voor de arts ruim voldoende om te concluderen dat het hier om een weloverwogen beslissing gaat. De vraag naar lange termijn bijwerkingen kan dan ook met een bagatel van tafel geveegd worden (dat het registratieonderzoek slechts enkele maanden duurde, dat kinderen van deze leeftijd zelfs helemaal niet in dat onderzoek vertegenwoordigd waren, dat Pfizer zelf al in de eerste maanden vele duizenden ernstige, deels blijvende bijwerkingen registreerde maar dit rapport geheim trachtte te houden, dat Covid-19 voor kinderen ongevaarlijk is en het in te spuiten middel een voorlopige en voorwaardelijke registratie heeft: dat zijn allemaal details waarmee je een 15 jarige natuurlijk helemaal niet moet vermoeien. Bovendien kost het allemaal maar tijd en dan wordt zijn hamburger koud). Toch wordt het nog even lastig voor de dokter, want het kind geeft aan er nog even over na te willen denken. Het fenomeen nadenken kennen ze al helemaal niet bij de GGD, dus alles wordt uit de kast gehaald om de prooi alsnog binnen te halen. Elke prik is er immers één. Er worden sterke inhoudelijke argumenten ingezet: “je bent er nu tóch”. Stel je voor, je moet er toch niet aan denken dat zo’n kind zich, ondanks de uitgebreide voorlichting van de GGD, alsnog bedenkt.

De prikvoorbereidster bemoeit zich er ook nog mee. Ik ben er nog niet helemaal uit of ze zwakzinnig is of een black-out had, want ze etaleert binnen 2 zinnen haar ontstellende gebrek aan kennis door nog wat aperte leugens over lichaamseigen eiwitten te prevelen. De arts corrigeert haar niet en doet er nog een schepje bovenop: dat mensen bijwerkingen kunnen krijgen van het vaccin is volgens hem gewoon onwaar. Kijk, dat is nog eens duidelijke voorlichting. Niks aan de hand dus, nu hoor je het tenminste eens van een deskundige.

Op de tweede locatie gaat het allemaal wat vlotter. Een soort fast-food logistiek eigenlijk, wat de arts ook duidelijk uitlegt: “vaccineren is gewoon “een tak-tak-tak-ding. Lopende band werk”, vertelt de dokter, een morbide obese vrouw die er zelf uit ziet als een vleesgeworden hamburgergigant. Haar naambordje is soms even in beeld: “Big Maggy’ meen ik te lezen.

Die voorlichting moet ruim voldoende zijn, want er is geen tijd te verliezen. De enige vraag die gesteld wordt is of de 15 jarige de prik links of rechts wil hebben.

Toch is Big Maggy de beroerdste niet. Ze wil best nog wat meehelpen aan het misleiden van de ouders: “als je morgen misselijk bent, moet je maar een smoes verzinnen”. Ze leveren wel service daar bij de GGD, want een bruikbare smoes wordt er door de arts kant en klaar bij geleverd.
Helaas blijkt de jongen vasthoudend te zijn, want hij heeft toch nog wat vragen. Wat een gedoe allemaal; daar heeft de arts natuurlijk niet op gerekend. Al bij de eerste vraag moet de chef-arts er dan ook bij geroepen worden. De man blijkt het argument van de hamburger als heel legitiem te zien. Hij geeft nog wat suggesties hoe de jongen zijn ouders kan chanteren en verstrekt ook uitleg over bijwerkingen in een uitgebreid betoog dat dermate onzinnig is dat je je geschrokken afvraagt of de man niet in een acute psychose beland is.

Dit zijn dus de GGD medewerkers, dokters met de ruggengraat van een kwal en het geweten van een lintworm, die hun eed vergeten zijn en hun ziel verkwanseld hebben voor de luxe van een dikke loonstrook, een veilige luie kantoorbaan en een dertiende maand. Die onze bevolking, ja zelfs minderjarige kinderen, een vaccin aanpraten met argumenten die kant noch wal raken, met een aaneenschakeling van onjuiste informatie. Die in de ogen van het publiek geheel ten onrechte een aura van deskundigheid aangemeten krijgen en dit misbruiken om de meest stuitende onzin te verkopen als ware het frikandellen. Alles om de vaccins maar te slijten en zelf niet te hoeven nadenken over moraal en geweten. Ze zijn kennelijk zo druk met het desinformeren van pubers dat ze nog geen tijd gehad hebben om mijn open brief van vorige week te lezen. Deze minkukels verpesten het voor de bevolking, maar ook voor hun meer integere collega’s, want die zijn er ook.

Plotseling begrijp ik Attje Kuiken, die voorstelde om artsen die desinformatie verstrekken hun BIG registratie te ontnemen. Ik ben het er helemaal mee eens. Deze dokters verdienen die naam niet en staan al op de rand van het afvoerputje van de zorg. Het lijkt mij een goed idee om deze gewetenloze schurken met een achteloze schuif van de schoen over het randje te duwen. 

De GGD zal dan geheel hervormd moeten worden, te beginnen met de eikel boven in de boom van het Covid departement. Geen informatieverstrekking meer door dit soort lapzwansen, dat lijkt me een heel stuk veiliger voor ons land. En ook de rest helemaal op de schop, alles nieuw, van logo tot marketing-slogan.

Voor die laatste heb ik trouwens wel nog wel een suggestie: 

“De GGD adviseert geen (ham)burgers meer.”

Blogdo©

Meld je aan om niets te missen

Mijn blogs verschijnen voorlopig nog op Linked in maar worden steeds sneller verwijderd. Wil je op de hoogte blijven als er nieuwe blogs verschijnen en ze hier teruglezen? Meld je dan aan en ik zorg dat je een bericht krijgt. 

©  Blogdoc.nl