De Wet van de Medemenselijkheid – deel 1

Dit blog is het eerste van een serie. 

Naar aanleiding van de enorme aandacht die mijn rechtszaak van 19 oktober jongstleden heeft gekregen en de overweldigende en ontroerende hoeveelheid steunbetuigingen die ik daarna ontving heb ik besloten het verhaal van deze rechtszaak en de verdere gang van zaken in een serie blogs te beschrijven. Nadat ik van LinkedIn ben verwijderd omdat ik aldaar in een blog mijn zorgen uitte over de mij opgedragen taak inzake het opnieuw oproepen van mensen voor corona prikken, heb ik alleen nog dit blog om mijn visie te delen en bij te dragen aan een mooiere wereld . Het delen van dit blog met belangstellenden mag dan ook uiteraard: graag zelfs, u helpt mij hiermee.  

De inzet in deze zaak is veel principiëler dan de vraag of ivermectine nu wel of niet bewezen werkzaam is tegen COVID-9. . Het gaat hier om de vraag wat er nu eigenlijk belangrijker is: de patiënt.of de regeltjes en protocollen. Een protocol kan onmogelijk rekening houden met de gehele mens. De arts die daarmee rekening wil houden, mag (en moet in mijn visie soms zelfs) afwijken van het protocol uit compassie met de patiënt..

Ik dank iedereen die mij steunde en steunt. Ik voel mij door de vele warme reacties enorm gesteund om door te gaan.. 

Wat vooraf ging. 

Het is eind 2021 als ergens in het land een patiënt zijn recept afgeeft bij de balie van apotheker Verraeth*.  De apotheker opent het dossier en ziet dat er een Verschrikkelijke Gebeurtenis heeft plaatsgevonden: de patiënt heeft van een arts namelijk een recept gekregen voor ivermectine. Verraeth herinnert zich ineens dat de Inspectie had gezegd dat artsen die zo’n recept maken, moesten worden verklikt bij de inspecteur. Waarom, dat wist de apotheker eigenlijk zelf ook niet, ‘maar bevel is bevel’, zo was zijn enige gedachte, want waarom zou je verder nadenken als de inspectie gewoon zegt wat je moet doen? Nergens goed voor en bovendien erg vermoeiend. Glimmend van trots belt hij de Inspectie. Opgewonden vertelt hij over de geconstateerde Verschrikkelijke Gebeurtenis.  Zo begon het.

En zo ook kon het gebeuren dat enige tijd later een delegatie van de Inspectie –tadaaa!- een heuse inval deed bij een apotheek elders in het land als ware zij een eigentijdse inquisitie.

Laten we die laatste apotheek voor het gemak even Apotheek de Hoop noemen. De heer de Hoop was een dappere collega van apotheker Verraeth. De Hoop had namelijk het lef gehad om ivermectine aan patiënten te leveren en dat was natuurlijk meer dan verschrikkelijk, want oké,, dat was dan wel een veilig middel, maar het mocht niet. Waarom niet? Nou ja, gewoon, omdat het verboden was natuurlijk. Verder wist de inquisiteur het ook allemaal niet, jeetje, zeg, doe niet zo moeilijk. Gewoon, bevel is bevel en dat geldt natuurlijk voor iedereen die geen gedoe wil. 

De dappere apotheker werd verplicht om de recepten te overhandigen met daarop de namen van de artsen en ziedaar: de inspectie had een bende zware criminelen in het vizier. De jacht was geopend.

De zaak

Op woensdag 19 oktober vond de rechtszaak plaats waarbij ik mij heb verdedigd tegen het opleggen van een boete door de Inspectie. Deze boete van 3000 euro was mij opgelegd omdat ik aan een aantal patiënten met COVID-19 ivermectine heb voorgeschreven. Een verslag hierover op de onafhankelijke journalistieke site Indepen.nl werd massaal gedeeld en leidde tot vele honderden reacties van over de gehele wereld: het leeft kennelijk enorm. Maar waar gaat het eigenlijk allemaal over? 

Kort gezegd luidt de aanklacht dat ik ivermectine heb ingezet voor een indicatie waarvoor het niet officieel is geregistreerd. Dat heet off-label voorschrijven en dat heb ik inderdaad gedaan. Off label voorschrijven is zeer gangbaar en vindt dagelijks plaats. Vrijwel iedere praktiserend arts doet het en vaak gaat het daarbij om middelen die minder veilig zijn dan ivermectine. Het gebeurt al vele jaren, het gebeurt vrijwel dagelijks en iedereen weet dat. Ook de inspectie. Nooit heeft iemand de inspectie er op kunnen betrappen dat zij zich daar zorgen om maakte. Nog nooit is er een boete voor gegeven, zelfs geen waarschuwing.

Toch vaardigde de inspectie in 2021 plots een waarschuwing uit aan artsen: als je ivermectine voorschrijft voor COVID-19 dan kun je tot wel 150.000 euro boete krijgen. Anderhalve ton. Ja, men maakte het zelfs nog bonter: de inspectie riep apothekers zelfs op om artsen aan te geven die ivermectine-recepten uitschreven. Je leest het goed: de IGJ riep hulpverleners op om artsen die hun patiënten willen helpen te verraden. Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde. Was dit Noord-Korea? De oude DDR? Was dit Nederland in haar donkerste tijden?

Het gekke is: off-label voorschrijven is wettelijk gewoon toegestaan, als je maar voldoet aan een aantal voorwaarden: je moet de patiënt goed informeren over het feit dat het gebruik off-label is, je moet overleggen met een groep collega’s en met een apotheker, er moet een protocol voor zijn en je moet nagaan hoe de behandeling verloopt. Dat alles heb ik gedaan. 

Met een speciaal daarvoor gevormde groep artsen gebruikten wij protocollen opgesteld door een internationale groep experts uit Amerika. In goed overleg hadden wij die samen met een apotheker aangepast aan de Nederlandse situatie. 

De inspectie echter stelt dat die groep collega’s volgens de wet geen beroepsgroep is. Maar: in de wet staat helemaal niet beschreven wat dan wel onder een beroepsgroep wordt verstaan. In de Dikke van Dale staat het wel: een groep mensen met hetzelfde of een aanverwant beroep. We bestonden uit artsen en apothekers.

De inspectie stelt ook dat de protocollen niet geldig zijn. In een tijd waarin artsen de wereld over reizen om van elkaars ervaringen te leren en er nota bene een mondiaal probleem is, mogen wij kennelijk onze patiënten niet laten profiteren van ervaringen die elders in de wereld zijn opgedaan. We hebben een protocol uit ons eigen kikkerlandje en daar moet de arts zich als een robot aan houden.

Toch heeft de Hoge Raad in 2021 een interessante uitspraak gedaan: in een specifieke situatie moet de arts altijd een eigen professionele afweging maken. En: daarbij mag hij, ja moet hij soms van de protocollen afwijken als dat in het belang van de patiënt is 3. Kort gezegd: de patiënt gaat boven het protocol. En dat is precies het principe dat ik in deze gevallen gehanteerd heb. Een principe dat de IGJ kennelijk nog niet helemaal heeft begrepen. 

De misdaad

Het gekke is: off-label voorschrijven is wettelijk gewoon toegestaan, als je maar voldoet aan een aantal voorwaarden: je moet de patiënt goed informeren over het feit dat het gebruik off-label is, je moet overleggen met een groep collega’s en met een apotheker, er moet een protocol voor zijn en je moet nagaan hoe de behandeling verloopt. Dat alles heb ik gedaan. 

Wat er gebeurd is, is dat ik (en met mij een groep van een kleine 20 andere artsen) in een klein aantal gevallen ivermectine heb voorgeschreven. Dat gebeurde in alle gevallen op verzoek van de patiënt zelf. Veel mensen wilden bijvoorbeeld per se niet opgenomen worden, bijvoorbeeld omdat ze niet in isolatie en zonder hun naasten verpleegd wilden worden. De meeste patiënten herstelden spontaan, maar sommigen werden zieker. Enkelen lieten zich toch opnemen, anderen weigerden. En een aantal  daarvan had het gevoel dat ivermectine  hun redding kon zijn. 

Aan deze patiënten heb ik open en eerlijk uitgelegd dat dit middel officieel niet geregistreerd was voor deze indicatie. Dat er discussie is over het effect. Maar ook dat het een heel veilig middel is. Mensen die niet opknapten heb ik in een aantal gevallen, na hen voorgelicht te hebben én na overleg met collega’s en een apotheker, volgens ons schema behandeld.

Juli 2022. Op de deurmat tref ik een brief aan van de inspectie. Ze hebben een overtreding geconstateerd en gaan er meteen vol in. Geen waarschuwing maar meteen een boete. Als bijlage tref ik een stapel papieren in met heel veel vragen. Was het recept inderdaad van u? Was het inderdaad voor COVID-19 voorgeschreven? U wist toch zeker wel dat daar boetes op stonden? Temidden van de tientallen vragen was er echter één vraag die niet gesteld werd terwijl die, wat mij betreft, de belangrijkste vraag van allemaal had moeten zijn. En dat was de vraag: “Hoe is het nu eigenlijk met uw patiënten?”. Ze waren allemaal genezen. Maar dat deel van het verhaal echter leek de inspectie niet te interesseren…

Een document dat hier relevant is, is de verklaring van Helsinki 1 waarin beschreven staat aan welke ethische principe artsen zich dienen te houden bij het gebruik van middelen waarvan het effect niet, of nog niet,  is bewezen. 

Hier lezen we dat de arts off-label middelen mag voorschrijven als er geen bewezen alternatief medicament voorhanden is. Laat dat nou precies hetgeen zijn wat er aan de hand was! Maar wellicht heeft de Inspectie nog nooit kennisgenomen van deze verklaring, dat zou natuurlijk heel goed kunnen.

Wat wel uit ons land komt is een uitspraak van de Hoge Raad die al in 2017 bepaalde dat de arts altijd een persoonlijke afweging moet maken die in het belang van de patiënt is en (nu komt het) daarbij mag hij, ja moet hij soms van de protocollen afwijken als dat hij dat in die specifieke situatie in het belang van de patiënt acht 2. Kijk, dat is nou eens klare taal. Ik zou dat kort samenvatten als: de patiënt gaat boven het protocol. En dat is wederom precies het principe dat ik gehanteerd heb – en ook dat heeft de IGJ kennelijk nog niet helemaal begrepen. We kunnen dus veilig vaststellen dat er daar op die burelen nog wel wat verbeterpuntjes zijn blijven liggen. 

Mijn advocaat vertelde me dat ik ervoor kon kiezen om de boete te betalen. Dan was het klaar. Het alternatief was: bezwaar maken en naar de rechter gaan. Ik hoefde niet na te denken en koos voor het laatste. Want ik had naar mijn volstrekte overtuiging niets misdaan. 

Integendeel: ik had naar eer en geweten gehandeld, had de wet waar mogelijk gevolgd en daar waar ik die in strijd achtte met mijn plicht als arts, koos ik voor mijn professionele plicht. Ik had zieke mensen die niet naar het ziekenhuis wilden en ivermectine als hun redding zagen, op hun uitdrukkelijk verzoek geholpen. De vraag of ivermectine bewezen werkzaam was en of ik dat ook vond, was daarbij een stuk minder interessant:  daar gaat deze kwestie dan ook helemaal niet over. Belangrijker was voor mij de vraag of ik hiermee de patiënt onevenredig zou kunnen schaden, want dat raakt aan een basisprincipe van ons handelen. Het antwoord wist ik eigenlijk al: ivermectine is een van de meest veilige middelen die we kennen. Die eigenschap werd zelfs met name genoemd toen de ontdekker ervan in 2015 de Nobelprijs voor geneeskunde werd toegekend. Ik checkte het nog met een apotheker en met een expert op dit gebied, een voormalig hoofdmedewerker van nota bene het Lareb. Hij gaf me gelijk. 

Een week of wat geleden begon de IGJ met haar campagne. Triomfantelijk meldde ze in haar persbericht dat 16 artsen beboet werden voor het voorschrijven van verboden geneesmiddelen. Het bericht suggereerde dat we hier te maken hadden met een stel gevaarlijke warhoofden die slonzig in elkaar gedraaide verboden pillen verkocht aan nietsvermoedende patiënten. Desinformatie van overheidswege – en niet voor het eerst.

Want de waarheid was dat wij, op basis van op de Nederlandse situatie aangepaste internationale protocollen, in overleg met een groep artsen, in overleg met een apotheker, officieel toegelaten geneesmiddelen voorschreven aan patiënten die daar zelf om verzochten en die dit verzoek herhaalden nadat ze door ons uitgebreid schriftelijk waren geïnformeerd, ook over het off-label karakter bij deze indicatie. Bovendien deed ik dat pro deo: van geen enkele patiënt is ook maar enige  betaling of andere tegenprestatie gevraagd of ontvangen.

De visie

Vaak horen we van critic dat we die recepten niet hadden moeten schrijven. We wisten toch dat het niet mocht? Sommigen laten ons weten dat ze zich er eens goed in verdiept hebben en concluderen dat ivermectine niet helpt. Maar wie zo redeneert, mist de de essentie en begrijpt niet waar het hier echt om gaat.  Het gaat namelijk niet om het dispuut of ivermectine nou wel of niet helpt. Onderzoeken lopen nog dus dat weet ik namelijk ook niet met zekerheid. 

Wie in de boeken duikt en vervolgens concludeert dat het medicijn weinig doet op COVID-19, baseert zich op de ratio, op bibliotheekwijsheid en evidence. Dat is een belangrijk onderdeel. Maar het wel een onderdeel. En mij gaat het om de gehele mens.

Ook ik ben ook opgeleid met ‘evidence based medicine’, de stroming die streeft naar ‘geneeskunde op basis van wetenschappelijk bewijs’. Waar mogelijk pas ik behandelingen toe waarvan het effect en de veiligheid vast staan. Dat ons dat in de geneeskunde vaker niet dan wel lukt, is voor veel dokters lastig toe te geven. Er zijn echter moderne en originele denkers die stellen dat we hierin doorschieten. Professor Mattias Desmet, psycholoog en statisticus, houdt zich bezig met effectiviteit van onderzoek en stelt dat we de wetenschap zodanig hebben omarmd dat ze het debat verstikt 3. Het is niet de bedoeling dat u er kennis van neemt: ook zijn visies worden heftig gecensureerd.

Hoogleraar wiskunde en statistiek Ronald Meester, een expert die onderzoek doet op het gebied van wiskunde en levensbeschouwing,  wetenschapper pur sang, waagde het om enkele heilige huisjes ter discussie te stellen in zijn lezenswaardige boek  ‘Wetenschap als nieuwe religie’. Stof die schuurt voor wie graag vasthoudt aan wat er is, interessant voor wie het lef en de vrijheid van denken heeft om verder te kijken en zo tot breder inzicht te komen 4.  

Deze wetenschappers raken een belangrijk punt. De puur wetenschappelijke manier van benaderen is in onze maatschappij heilig verklaard, maar heeft ook beperkingen. Want er is meer tussen arts en patiënt. En dat laatste ervaar je meer en meer als je vele jaren gewerkt hebt en vele duizenden patiënten hebt behandeld. Zelf ben ik meer een man van het directe contact, meer voor de spreekkamer en het ziekbed dan voor de bibliotheek. En dan kun je een situatie tegenkomen zoals deze.

Een oudere patiënte krijgt corona. Ik zie haar niet vaak en ken haar al langer als een eigenzinnige en daarom ook interessante dame die niets moet hebben van zorg en pillen. Terwijl  ik op de rand van haar bed zit, legt ze haar hand op mijn arm en vraagt ze me om te beloven dat ze hoe dan ook niet naar het ziekenhuis hoeft. Ik vertel haar dat ik niet kan beloven dat ik dat nooit zal voorstellen, maar ze uiteindelijk altijd zelf beslist en dat ik een weloverwogen beslissing zal respecteren.

Als ze in de dagen erna zieker wordt praten we hier uitgebreid over, maar ze blijft bij haar standpunt. Ze is nog niet toe aan opname, maar we zien dat punt wel naderen. Dan komt de dochter met de vraag of moeder niet een kans mag krijgen om met ivermectine behandeld te worden. Ze heeft gehoord dat dat zou kunnen helpen, al is er discussie over. Wat heeft ze te verliezen? Moeder blijft stellig: ze gaat niet naar het ziekenhuis. Dan gaat ze nog liever thuis in haar eigen bed dood. En ik weet dat het menens is: deze vrouw weet wat ze wil en blijft daarbij. 

We spreken uitgebreid over het middel. Ik vertel haar eerlijk dat ook ik niet zeker weet of het werkt. Dat het off-label is en de inspectie er ineens erg moeilijk over doet, al kan ik medisch gezien niet uitleggen waarom. Maar moeder wil echt onder geen beding naar het ziekenhuis. De dochter is er van overtuigd dat haar moeder met ivermectine geholpen zou kunnen worden en smeekt me bijna om haar die kans te geven. Ik weet dat de dochter, als deze dame zou overlijden, altijd het gevoel zal hebben dat haar moeders dood voorkomen had kunnen worden. Of dat waar is, is op dat moment niet meer belangrijk: ik ga het gewoon niet laten gebeuren en regel het recept.  

Dit zijn situaties uit de praktijk. Ze roepen de vraag op wat er nu belangrijker is: het protocol en de regeltjes, zoals de IGJ bepleit,  of de mens achter de patiënt? Voor mij is het helder. Ik probeer mij aan de regels te houden als het kan, maar zal daar van afwijken als dat in het belang van de patiënt moet. Hierbij voel ik me gesteund door voornoemde uitspraak van de Hoge Raad.

Tegen de collega´s die zeggen dat ze diep in de literatuur gedoken zijn en daarna geconcludeerd hebben dat het effect van ivermectine  onbewezen is zeg ik: je hebt niet begrepen waar het om gaat. Wat hier gebeurt leer je niet als je medicijnen studeert. Hier gaat het om geneeskunde, maar eigenlijk zelfs over de overtreffende trap ervan. En dat is geneeskunst. Het is het afwegen van alle belangen van de patiënt, van de hele mens, met zijn of haar verleden, omgeving, angsten, overtuigingen, hoop, geloof, met een eigen karakter en persoonlijkheid. Als je dat gaat zien, dan wordt het contact mooi, dan ontstaat er emotie,  je gaat mee- en invoelen. Er groeit verbinding met de mens die daar naast mij in bed ligt, iets dat in de buurt komt van een echt en oprécht geven om de ander. Daar, gezeten naast de zieke, aan de rand van dat bed, wint neemt het begrip ‘naast-en-liefde’ met overmacht van het regeltjes-fetisjisme van de inspectie

En weet je: dan is het effect maar niet bewezen, ook goed. Want als ik dan de opluchting zie bij de patiënt en haar dochter, dan is er voor mij namelijk iets veel mooiers bewezen. Dan zie ik dat ik betekenis heb gehad voor deze kwetsbare mens, op een cruciaal moment, dat voor haar zo wezenlijk is. Deze mens, die zich in al haar kwetsbaarheid  overgeleverd voelde aan mijn beslissing. Die (terecht of onterecht, maar dat doet op dat moment helemaal niet meer ter zake!) in elk geval het gevoel had dat de laatste kans op redding afhing van de vraag of ik wilde meewerken. Dan voel ik een diepe overtuiging dat dit goed was. En dan is het misschien niet ‘evidence based’ en mag een inspecteur vanachter zijn bureau vinden dat ik de wet overtreden heb: het zij zo, want dan kies ik even voor mijn hoogste wet: de Wet van de Medemenselijkheid. Dat is de enige manier waarop evidence based medicine voor mij kan werken.

Misschien moesten we er maar eens eens een flinke scheut ‘human based medicine’ doorheen gooien. Want geloof me, daar worden niet alleen wij, maar ook onze patiënten pas écht beter van.  

Blogdo©

        * de namen in deze column zijn gefingeerd

  1. https://www.youtube.com/watch?v=sQNJ8XV4NpQ
  2. Prof. dr. R. Meester: Wetenschap als nieuwe religie. Hoe Corona de spirituele schaarste in onze samenleving blootlegde. Ten Have uitgevers, EAN 9789025910884
  3. Rechtbank Midden-Nederland over het off-label gebruik van geneesmiddelen. 20 mei 2021, ECLI:NL:RBNE:2021:2302, in r.o. 3.8

Het reveil

Dit artikel is geschreven voor en verschenen in het eerste nummer van het tijdschrift We Are Pioneers, een tijdschrift dat een positieve kijk op de coronacrisis biedt (www.wearepioneers.nl)

Vannacht bood iemand me de kans om terug te gaan in de tijd. Ik vroeg me niet eens af  hoe, want een ieder weet immers dat zoiets in een droom een volstrekt ongepaste vraag is. Of ik de kans heb aangegrepen weet ik niet meer, want terwijl ik aan het wikken en wegen was, bleek ik door dat nachtelijk gedraal net te laat te zijn: juist voordat ik mijn beslissing kenbaar kon maken werd ik luidkeels gewekt door het snerpende geluid van de wekker, die op niet mis te verstane wijze kenbaar maakte dat mijn bedenktijd om was. Ik schrok wakker, want hoe comfortabeler de dut, hoe harder je schrikt van de wekker. 

Dat vroege ontwaken was eigenlijk niet de planning, want ik had een vrije ochtend en had pas in de middag een afspraak staan. Even vervloekte ik dat luidruchtige ding, maar enkele minuten later, eenmaal in de actieve modus, galmde mijn stem door de douche en realiseerde ik me dat een wake up call weliswaar onaangenaam kan voelen, maar heel behulpzaam kan zijn. Als we eenmaal gewekt zijn hebben we de keuze om met het goede been uit bed te stappen en iets moois te maken van de tijd die voor ons ligt.

Beneden mij gleed een rij glimmend gepoetste auto’s voorbij, keurig in het dagelijks gelid, vlijtig volgzaam op weg naar een onzichtbare bestemming. Terwijl ik het tafereel gadesloeg bedacht ik hoe we met zijn allen een wel erg keurig aangeharkte maatschappij gecreëerd hebben.  Alles is geregeld en georganiseerd. En zodra het even anders loopt, komen er maatregelen, geboden en verboden. Maar wat doen al die regels, lockdowns en beperkingen met ons? Hebben we in een poging om elk risico tot elke prijs uit te bannen, niet al te ijverig elke vierkante centimeter aarde tussen de rubberen tegels geëgaliseerd en van vangnetten voorzien opdat niemand verrast zou kunnen worden? Hebben we ons niet in slaap laten wiegen in die warme deken van veiligheid, hebben we ons in die luxe niet te passief en afhankelijk laten maken? In gedachten verzonken staarde ik in de spiegel, deed een vergeefse poging om zelf ook enige orde in mijn kapsel te harken en besloot vervolgens, als eerste daad van verzet, enige chaos op mijn kruin te accepteren.  Want we zijn er met zijn allen wel een beetje klaar mee. Het is genoeg, de rek lijkt er wel zo’n beetje uit. Hij lijkt er uit – maar is dat wel zo? Dat is de vraag. 

De meesten van ons zijn veel creatiever en flexibeler dan zij zelf beseffen. Die eigenschappen hebben in onze comfortabele maatschappij, nauwelijk nodig gehad, we kennen ze vaak zelf niet meer, en vaak zijn er crisis-achtige omstandigheden voor nodig om dat besef terug te halen.  Er zijn landen waar mensen al langer gewend zijn om te leven in beperkingen, waar vrijheid van meningsuiting en eerlijke politici met een goed functionerend geheugen al veel langer dan bij ons een achterhaald fenomeen uit vervlogen tijden zijn. 

Waar de fase van boosheid en frustratie vaak reeds lang gepasseerd is. Daar weten mensen inmiddels dat het niet zinvol is om negatieve energie te verspillen aan voldongen feiten. Zij leven ermee, of eigenlijk: zij leven er omheen, want het besef dat we het zelf, dat we het samen moeten doen, is daar veel meer aanwezig.  Juist deze van bovenaf opgelegde beperkingen brengen de creativiteit in ons tot leven, daagt mensen uit en brengt hen tot elkaar – en er komen de mooiste initiatieven uit voort. 

Want mensen inspireren elkaar: want juist waar een deur dicht wordt gedaan, ga je zoeken, morrelen en wrikken tot je een raam open gekregen hebt en letterlijk een heel nieuw perspectief hebt gecreëerd. Juist als de nood hoog is, vinden mensen oplossingen. Waar angst gecreëerd wordt, ontstaat ook moed. Waar beperkingen en censuur worden opgelegd, maken mensen hun eigen vrijheid, creëren ze hun eigen blogs en nieuwskanalen. Waar afstand een gebod wordt, zoeken mensen elkaars nabijheid. Hoe had ik anders die vele prachtige mensen ontmoet, afkomstig uit het hele land, die allemaal die wake up call hebben gehoord en gevoeld, die niet bij de pakken neer gingen zitten maar elkaar opzochten en de ontwikkelingen juist aangrepen als een trigger, een nieuw vertrekpunt voor een betere wereld, voor ons en vooral voor de generaties na ons. Mooie mensen die zich daar belangeloos voor inzetten en met veel kleine stapjes grote dingen voor elkaar aan het krijgen zijn: ik bewonder ze en geniet van hun positieve energie.

En het mooie is: ieder van ons kan ook zo iemand zijn. Iemand die anderen inspireert, want dat kun  je immers al met hele kleine, gewone alledaagse dingen doen. Door de natuur te herontdekken, door open te staan voor nieuwe mensen, voor nieuwe zienswijzen. Door bijeen te komen voor een goed gesprek, door een gastvrij gebaar dat nét even iets meer is dan we gewend waren. Door bewust te leven, trouw te blijven aan jezelf, door pal te staan voor je overtuigingen, door verbinding te zoeken, door vrij te zijn en te vrij te ademen. We kunnen allemaal ontdekken dat je van een crisis ook een uitdaging kunt maken, en zo  de wereld een klein beetje mooier maken. Want een crisis betekent dat er iets mis was, dat iets aan het uiteenvallen is, in dit geval dat het systeem zijn houdbaarheidsdatum nadert en dat er iets nieuws ontwikkeld kan worden dat meer past bij wie en waar we nu zijn. Wie dat eenmaal ziet, kan het ook anderen laten zien en voorleven. Allemaal kunnen we een bijdrage leveren, door kansen te zoeken, te onderzoeken en aan te grijpen, door anderen te helpen datzelfde te doen. Elke kleine bijdrage is hierbij waardevol: de mooiste hemels  bestaan immers uit miljoenen kleine lichtpuntjes.

Tijdens een van de vele mooie ontmoetingen die deze tijd me opleverden. ditmaal met enkele zorgverleners in de regio, spraken we over een nieuwe kijk op gezondheidszorg. Een van hen stelde me een verrassende vraag: zou je terug willen naar de tijd voor de crisis, toen alles nog normaal leek, glad en zorgeloos? Ditmaal droomde ik niet: ik  was wakker en hoefde er niet lang over na te denken. Temidden van alle leed en het verlies die deze tijd voor velen en ook voor mijzelf  met zich meegebracht heeft, realiseer ik me steeds meer  dat er altijd ook een andere kant is en ik deze prachtige leerzame en inspirerende ontmoetingen, de vele nieuwe ervaringen en plannen nooit gehad zou hebben als er geen crisis was geweest. We zijn er nog lang niet uit, maar nee, ik wil niet terug. Ik wil vooruit en zie de kansen!

Als morgen de wekker weer  gaat, zal ik genieten van het eerste licht, dat juist door de nacht zo goed zichtbaar wordt.

Blogdo©

Van ootjes, luren en de Grote Verdwijntruc

Dit bericht is een reactie op het verwijderen van de column ‘Het Ootje’ van LinkedIn. 

Goed nieuws! Linked in maakt flinke vorderingen. Nadat mijn open brief aan de GGD-en in Nederland niet langer dan 1,5 uur op de site stond, ging het een stuk beter met de column ‘Het Ootje’. Het streven was om minimaal een halve dag online te blijven en dat is net gelukt. We kunnen dus concluderen dat het eigenlijk heel erg goed gaat met het vrije woord op dit platform. 

Dat de column moest verdwijnen, daar heb ik uiteraard alle begrip voor. Het is net als met een goochelaar: als iemand de truc verklapt dan is de lol er af. (Natuurlijk houd ik u nu voor het lapje, maar dat begreep u al. Deze stijlfiguur, waarbij wij totalitaire neigingen blootleggen door hen voor te stellen als hun tegendeel, noemen wij ook wel het positivootje).

Ditmaal leg ik de lat nog wat  hoger en mik ik er op dat dit bericht zelfs een hele dag blijft staan voordat het ten prooi valt aan de verdwijntruc. Vermoedelijk is dat wat al te optimistisch, want als een goochelaar u ergens in wil leggen, dan zijn het wel de luren.

Blogdo©

Hoezee voor de GGD!

Recent zag ik een schokkende undercover reportage over de gang van zaken bij de GGD van Gideon van Meijeren, een zeer begaafd politicus die bij herhaling de vinger op de zere plek weet te leggen. Deze reportage nodigt uiteraard uit tot enige reflectie want ik denk dat de GGD opnieuw in de markt gezet moet worden. Hieronder een analyse gevolgd door een welgemeende suggestie.

De onverschrokken Gideon van Meijeren, die al eerder premier Rutte op uiterst pijnlijke wijze door het stof liet gaan door genadeloos bloot te leggen hoe de minister president gewoon in ons gezicht staat te liegen, publiceerde een dezer dagen een reportage waarin een 15 jarige naar de GGD gaat om zich te laten vaccineren. In de video gaat het zo vaak over hamburgers dat ik even dacht dat het om een reclamefilmpje van McDonald’s ging, maar het onderwerp is toch echt het functioneren van de GGD. In de praktijk maakt dat overigens nauwelijks verschil (al geloof ik dat minderjarigen bij de Mac wél vergezeld moeten worden van een ouder).

Vooraf zien we eerst de heer Eikelboom aan het woord, directeur van het Covid-19 programma van de GGD. Uit zijn bewering dat kinderen onder de 16 nooit geprikt worden zonder toestemming van de ouders zal even later blijken dat hij geen idee heeft hoe het er in zijn organisatie aan toe gaat. Hugo de Jonge vertrouwt ons, in het geheel niet gehinderd door ook maar het geringste benul van de realiteit, geruststellend toe dat de praktijk bij de GGD geheel conform de wettelijke eisen verloopt. De leugen blijkt tegenwoordig tot norm verheven.

Bij de GGD, die al in opspraak is omdat ze het niet erg nauw neemt met de privacy van haar cliënten, blijkt de rot inmiddels tot in de diepste vezels doorgedrongen: de organisatie blijkt nog vele malen dramatischer te functioneren dan we al wisten en het niveau van sommige medewerkers blijkt tot onpeilbare diepten gezakt.

Van al te diepgravende discussies houden de dokters van de GGD blijkbaar niet: de mededeling van de 15 jarige dat hij tegen de zin van zijn ouders een vaccin komt halen omdat hij naar McDonald’s wil, is voor de arts ruim voldoende om te concluderen dat het hier om een weloverwogen beslissing gaat. De vraag naar lange termijn bijwerkingen kan dan ook met een bagatel van tafel geveegd worden (dat het registratieonderzoek slechts enkele maanden duurde, dat kinderen van deze leeftijd zelfs helemaal niet in dat onderzoek vertegenwoordigd waren, dat Pfizer zelf al in de eerste maanden vele duizenden ernstige, deels blijvende bijwerkingen registreerde maar dit rapport geheim trachtte te houden, dat Covid-19 voor kinderen ongevaarlijk is en het in te spuiten middel een voorlopige en voorwaardelijke registratie heeft: dat zijn allemaal details waarmee je een 15 jarige natuurlijk helemaal niet moet vermoeien. Bovendien kost het allemaal maar tijd en dan wordt zijn hamburger koud). Toch wordt het nog even lastig voor de dokter, want het kind geeft aan er nog even over na te willen denken. Het fenomeen nadenken kennen ze al helemaal niet bij de GGD, dus alles wordt uit de kast gehaald om de prooi alsnog binnen te halen. Elke prik is er immers één. Er worden sterke inhoudelijke argumenten ingezet: “je bent er nu tóch”. Stel je voor, je moet er toch niet aan denken dat zo’n kind zich, ondanks de uitgebreide voorlichting van de GGD, alsnog bedenkt.

De prikvoorbereidster bemoeit zich er ook nog mee. Ik ben er nog niet helemaal uit of ze zwakzinnig is of een black-out had, want ze etaleert binnen 2 zinnen haar ontstellende gebrek aan kennis door nog wat aperte leugens over lichaamseigen eiwitten te prevelen. De arts corrigeert haar niet en doet er nog een schepje bovenop: dat mensen bijwerkingen kunnen krijgen van het vaccin is volgens hem gewoon onwaar. Kijk, dat is nog eens duidelijke voorlichting. Niks aan de hand dus, nu hoor je het tenminste eens van een deskundige.

Op de tweede locatie gaat het allemaal wat vlotter. Een soort fast-food logistiek eigenlijk, wat de arts ook duidelijk uitlegt: “vaccineren is gewoon “een tak-tak-tak-ding. Lopende band werk”, vertelt de dokter, een morbide obese vrouw die er zelf uit ziet als een vleesgeworden hamburgergigant. Haar naambordje is soms even in beeld: “Big Maggy’ meen ik te lezen.

Die voorlichting moet ruim voldoende zijn, want er is geen tijd te verliezen. De enige vraag die gesteld wordt is of de 15 jarige de prik links of rechts wil hebben.

Toch is Big Maggy de beroerdste niet. Ze wil best nog wat meehelpen aan het misleiden van de ouders: “als je morgen misselijk bent, moet je maar een smoes verzinnen”. Ze leveren wel service daar bij de GGD, want een bruikbare smoes wordt er door de arts kant en klaar bij geleverd.
Helaas blijkt de jongen vasthoudend te zijn, want hij heeft toch nog wat vragen. Wat een gedoe allemaal; daar heeft de arts natuurlijk niet op gerekend. Al bij de eerste vraag moet de chef-arts er dan ook bij geroepen worden. De man blijkt het argument van de hamburger als heel legitiem te zien. Hij geeft nog wat suggesties hoe de jongen zijn ouders kan chanteren en verstrekt ook uitleg over bijwerkingen in een uitgebreid betoog dat dermate onzinnig is dat je je geschrokken afvraagt of de man niet in een acute psychose beland is.

Dit zijn dus de GGD medewerkers, dokters met de ruggengraat van een kwal en het geweten van een lintworm, die hun eed vergeten zijn en hun ziel verkwanseld hebben voor de luxe van een dikke loonstrook, een veilige luie kantoorbaan en een dertiende maand. Die onze bevolking, ja zelfs minderjarige kinderen, een vaccin aanpraten met argumenten die kant noch wal raken, met een aaneenschakeling van onjuiste informatie. Die in de ogen van het publiek geheel ten onrechte een aura van deskundigheid aangemeten krijgen en dit misbruiken om de meest stuitende onzin te verkopen als ware het frikandellen. Alles om de vaccins maar te slijten en zelf niet te hoeven nadenken over moraal en geweten. Ze zijn kennelijk zo druk met het desinformeren van pubers dat ze nog geen tijd gehad hebben om mijn open brief van vorige week te lezen. Deze minkukels verpesten het voor de bevolking, maar ook voor hun meer integere collega’s, want die zijn er ook.

Plotseling begrijp ik Attje Kuiken, die voorstelde om artsen die desinformatie verstrekken hun BIG registratie te ontnemen. Ik ben het er helemaal mee eens. Deze dokters verdienen die naam niet en staan al op de rand van het afvoerputje van de zorg. Het lijkt mij een goed idee om deze gewetenloze schurken met een achteloze schuif van de schoen over het randje te duwen. 

De GGD zal dan geheel hervormd moeten worden, te beginnen met de eikel boven in de boom van het Covid departement. Geen informatieverstrekking meer door dit soort lapzwansen, dat lijkt me een heel stuk veiliger voor ons land. En ook de rest helemaal op de schop, alles nieuw, van logo tot marketing-slogan.

Voor die laatste heb ik trouwens wel nog wel een suggestie: 

“De GGD adviseert geen (ham)burgers meer.”

Blogdo©

Open brief aan alle GGD-en in Nederland mbt de vaccinatie van 5-11 jarigen.

(deze blog is oorspronkelijk geplaatst als een artikel op Linked in. De voorspelling kwam uit: binnen enkele uren werd zij door de censuur verwijderd)

Ik kon het niet langer aanzien. Vanaf komende week krijgen ouders van 5-11 jarige kinderen een uitnodiging om deze kinderen te laten vaccineren tegen COVID-19. Voor verreweg de meesten daarvan is dit in het geheel niet nodig terwijl er legio medische, juridische en morele bezwaren tegen in te brengen zijn. Hoe kunnen ouders een beslissing nemen voor hun kind als zelfs deskundigen hierover bij herhaling hun twijfels geuit hebben? En worden ouders van eerlijke informatie voorzien? Ik vrees van niet.

Daarom heb ik besloten om op persoonlijke titel een brief te sturen aan alle GGD artsen en verpleegkundigen die betrokken zij bij dit project. Het is mijn overtuiging dat dit gewetensvolle medewerkers zijn die het beste voor hebben met deze weerloze kinderen. Voor zover nodig zet ik voor hen nog even op een rijtje waarom iedere zorgverlener zich ernstig zorgen zou moeten maken over dit project. 

Hieronder de integrale tekst van de open brief. Sla op en deel, want deze post zal vermoedelijk wel weer snel ten prooi vallen aan de censuur.

OPEN BRIEF

Aan de artsen en verpleegkundigen van de GGD-en in Nederland

Bergen op Zoom, 14 januari 2022

Zeer geachte collega’s,

Binnen enkele dagen zullen de ouders van alle kinderen van 5-11 jaar in Nederland een uitnodiging krijgen om zich te laten vaccineren tegen Covid-19. Dit besluit heeft mij als huisarts dermate verontrust dat ik de uitzonderlijke stap neem om mij op persoonlijke titel in een open brief tot u te richten en mijn zorgen met u, mijn collega ́s, te delen. Het geven van volledige, eerlijke voorlichting aan patiënten beschouw ik als een belangrijke plicht en ik ben ervan overtuigd dat dat voor u niet anders is. Hieronder wil ik u, wellicht ten overvloede, een aantal feiten ter overweging geven, waarvan het van cruciaal belang is dat ouders ervan op de hoogte zijn. Mijn grote zorg is dat dit laatste heel vaak niet het geval is. U bent bij uitstek in de positie om dit op de valreep na te gaan en waar nodig de volledige informatie alsnog te verstrekken.

Het is een feit dat kinderen zelden ziek worden van een besmetting met Covid-19. Ook heeft naar schatting meer dan 65% van de kinderen van 5-11 jaar al op natuurlijke wijze immuniteit verkregen (1). We kunnen dus concluderen dat een overweldigende meerderheid van de kinderen zelf helemaal geen voordeel heeft bij vaccinatie, hetzij op grond van hun leeftijd, hetzij op grond van hun immuniteit en meestal zelfs op beide gronden. Het ‘number needed tot vaccinate‘ om één opname vanwege Covid-19 te voorkomen loopt in de vele tienduizenden. Hiermee is deze handeling in strijd met de internationaal erkende kinderrechten (2,3). Deze inenting is dan ook slechts te rechtvaardigen in uitzonderlijke situaties, wanneer het kind er zelf voordeel bij heeft en bovendien de veiligheid onomstotelijk vast staat. Het eerste is zelden het geval en ook aan de tweede voorwaarde wordt niet voldaan: het gebruik van deze middelen bij kinderen is nauwelijks onderzocht. Het advies van de Gezondheidsraad om kinderen van 5-11 jaar te vaccineren (4) is gebaseerd op niet meer dan één (!) dubbelblinde gerandomiseerde studie onder slechts 2000 kinderen (inclusief placebogroep) die niet langer dan twee maanden duurde. Deze flinterdunne onderbouwing is een unicum in de medische wetenschap en kan onmogelijk een inbreuk op de kinderrechten rechtvaardigen. Toch wordt ouders verteld dat het vaccin ongevaarlijk is en dat het verspreiding van het virus voorkomt. Dit argument is niet alleen feitelijk onjuist omdat transmissie niet wordt voorkomen; het is bovendien onethisch. Volwassenen dienen kinderen te beschermen, bijvoorbeeld tegen het onnodig inspuiten van middelen die nog in onderzoek zijn en tegen schending van hun rechten – en niet omgekeerd. Kinderen mogen niet gebruikt worden ter bescherming van volwassenen.

Voorkomen we schoolsluitingen dan door vaccinatie, zoals gesuggereerd wordt? Nee, dat is evenmin het geval. De ervaringen in Zweden en Noorwegen waar scholen gewoon open bleven (5), laten zien dat schoolsluitingen überhaupt niet zinvol zijn. De inentingen kunnen zelfs averechts werken door het induceren van nieuwe varianten. Ook de Nederlandse Vereniging van Kinderartsen heeft aangegeven tegen het zomaar vaccineren van gezonde kinderen te zijn (6). Vaccinatie bij kinderen met ernstige onderliggende aandoeningen is wellicht in uitzonderlijke gevallen verdedigbaar, maar ook hier is het goed om zich in elk geval te realiseren dat kwalitatief goed onderzoek hiernaar ontbreekt en dat ook deze stelling dus berust op een aanname.

Omdat kinderen van Covid-19 zelf vrijwel niets te vrezen hebben, is elke bijwerking er één te veel. Uit de veiligheidsrapporten die vaccinfabrikant Pfizer – overigens tegen zijn zin en op last van de rechter – vrij moest geven (7) blijkt dat er bij volwassenen veel meer ernstige bijwerkingen zijn dan tot dusver bekend waren. Ook hier zijn kinderen niet onderzocht, maar er is geen enkele reden om te denken dat dat bij hen anders zou zijn. Over lange termijn-bijwerkingen weten we helemaal niets. Wetenschappers in Zweden toonden aan dat de entstof ook schade aan de DNA-reparatie kan veroorzaken (8), iets waarvan altijd beweerd werd dat het onmogelijk was. Kennelijk missen we cruciale kennis. Weten de ouders dit? Verder hadden we in Nederland in 2021 een forse oversterfte ten opzichte van 2020. Alleen al in de maand november ging het om 3500 extra doden ten opzichte van het jaar ervoor (9). Voor deze oversterfte is vooralsnog geen verklaring. In 2021 was er veel onrust over oversterfte die aan het virus werd geweten. De huidige oversterfte krijgt bizar genoeg nauwelijks aandacht. Een verband met vaccinatie kan niet worden uitgesloten. Meerdere wetenschappers en de unanieme Tweede Kamer drongen aan op onderzoek (10,11), maar de regering heeft hier vooralsnog niets mee gedaan. Dit alles maakt onmiskenbaar duidelijk dat we op belangrijke terreinen echt nog onvoldoende weten. Het is onze verantwoordelijkheid als zorgmedewerkers om ouders daarover te grondig en volledig te informeren, zeker nu de overheid dit nalaat. Wie als arts of namens een arts medische handelingen verricht heeft zich immers gebonden aan twee fundamentele principes in de artseneed: primum non nocere (nimmer schaden) en in dubio abstine (bij twijfel: niet doen). Duidelijker kan het niet zijn.

Het kan gezien het bovenstaande dan ook niet de minste twijfel lijden dat het vaccineren van kinderen medisch, juridisch en ethisch niet te verantwoorden is, een enkele uitzondering op medische gronden daargelaten. Ouders beschikken doorgaans niet over de volledige informatie noch de tijd die nodig is voor een juiste afweging. Vanuit de grond van mijn hart en mijn geweten roep ik u als collega-zorgverleners nadrukkelijk op om de rechten van de aan uw zorg toevertrouwde kinderen alsook uw professionele beroepsethiek te eerbiedigen. Ik heb er vertrouwen in dat u uw verantwoordelijkheid neemt en geen handelingen zult verrichten waarvan niet volstrekt vast staat dat deze de belangen van het kind zelf dienen. Gezien het bovenstaande en de huidige beperkte kennis op dit gebied zal dat bij de overgrote meerderheid van de kinderen niet het geval zijn.

Met collegiale groet

Jan Vingerhoets, huisarts

Referenties:

1. https://nvk.nl/nieuws/nieuwsbericht?newsitemid=160104451

2. https://www.eur.nl/esl/nieuws/het-vaccineren-van-kinderen-met-het-coronavaccin-strijdigmet- het-kinderrechtenverdrag

3. https://eenvandaag.avrotros.nl/amp/je-kunt-kind-niet-inzetten-om-grootouders-tebeschermen- volgens-oud-ombudsman-is-vaccineren-van-jongere-kinderen-in-strijd-metkinderrechten

4. https://www.gezondheidsraad.nl/documenten/adviezen/2021/12/10/vaccinatie-van-5–tot-en-met-11-jarigen-tegen-covid-19

5. BMJ 2021;373:n1197

6. https://www.nvk.nl/nieuws/nieuwsbericht?newsitemid=157614086

7. https://phmpt.org/pfizers-documents

8. https://www.mdpi.com/1999-4915/13/10/2056

9. https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2021/48/in-laatste-week-van-november-overleden-bijna-1-100-meer-mensen-dan-verwacht

10.https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1077551/ronald-meester-regering-is-te-traag- metonderzoeken-oversterfte

11. https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/detail?id=2021Z22246&did=2021D4733

Meld je aan om niets te missen

Mijn blogs verschijnen voorlopig nog op Linked in maar worden steeds sneller verwijderd. Wil je op de hoogte blijven als er nieuwe blogs verschijnen en ze hier teruglezen? Meld je dan aan en ik zorg dat je een bericht krijgt. 

©  Blogdoc.nl