Tag: corona

De Wet van de Medemenselijkheid deel 4: de draai van de rechter

Geschreven door Jan Vingerhoets op 20/07/2024. Gepost in Coronaria. 119 reacties op De Wet van de Medemenselijkheid deel 4: de draai van de rechter

Mijn laatste bijdrage in de serie “de Wet van de Medemenselijkheid” beschrijft kort de zitting waarin ik me moest verdedigen voor het voorschrijven van ivermectine en mijn verweer daarin. In deze zaak ging het niet om de vraag of ivermectine werkzaam is. Het ging alleen over de vraag of ik mij gehouden heb aan een wetsartikel dat gaat over het voorschrijven van offlabel geneesmiddelen.

Dat artikel beschrijft aan welke voorwaarde een arts daarbij moet voldoen. Zo moet er een protocol zijn. Het mag ook een protocol zijn dat nog ontwikkeld wordt: dan moet er overlegd worden met een apotheker: check. Het protocol moet ook ontwikkeld zijn door een beroepsgroep: check. De rechtszaak ging dan ook voornamelijk over de interpretatie van één enkel artikel (nummer 68 om precies te zijn) uit de Geneesmiddelenwet Bijvoorbeeld: wat is nou precies een beroepsgroep? Moet die uit 10 personen bestaan, uit 100 of uit meer? Je moet ervoor in de Dikke van Dale duiken, want de wet zegt daar niets over. En als je overlegt met de apotheker via een speciaal daarvoor ontwikkelde app, geldt dat dan als overleg? Moet je bellen? Of wellicht bij hem op de koffie? Staat niet in de wet. En trouwens, dat protocol, moet dat per se uit Nederland komen? Of mogen we ook kennis uitwisselen met experts uit het buitenland? De wet geeft geen antwoord. Kortom: dit was juridisch getrouwtrek op de vierkante nanometer. Leuk voor juristen, die met 3 man sterk 10 weken lang mochten soebatten over de interpretatie van dit artikel. Maar als je als patiënt ziek bent, niet opgenomen wilt worden, maar wel een goed onderzocht en extreem veilig middel wilt beproeven, dan heb je niet zoveel aan een dokter die 2,5 maand nodig heeft om eerst in woorden- en wetboek te neuzelen. Dan wil je een daadkrachtige arts die knopen doorhakt en je helpt. Die er jouw belang voorop stelt en zich niet verschuilt achter regeltjes die nog nooit eerder werden toegepast.

Aan ivermectine is geen cent te verdienen. Logisch dus dat geen enkele fabrikant geld en moeite steekt in een registratie: en dan is het dus offlabel. Dat zegt totaal niets over de effectiviteit of veiligheid van een middel. En dat het veilig is, dat hebben miljarden doses wereldwijd ruimschoots bewezen. Veel veiliger kun je het niet krijgen. Toch werd het streng verboden, en dat terwijl maar liefst de helft (!) van alle recepten in ons land off label voorschriften betreft. Wordt hier altijd overlegd met de apotheker? Natuurlijk niet. Die zou gillend gek worden. Wordt hier dan altijd tegen opgetreden? Welnee. Dat is zelfs nog nooit gebeurd! Ook niet als het ging om veel riskantere middelen dan ivermectine. Volgt u het nog? Ik eerlijk gezegd niet meer.

Ik had goede hoop op de afloop. De rechter begreep mijn argumenten en leek op mijn hand. De verdediging was slecht voorbereid, kon op veel vragen geen antwoord geven en maakte de indruk er zelf eigenlijk ook niet zo in te geloven. Iedereen die de zaak bijwoonde, vriend en ‘vijand’ die mijn verweer las, oordeelde: dit kan alleen maar tot vrijspraak leiden. Bovendien was er al 2x tevoren in een identieke zaak vrijspraak verleend, waarvan de laatse zelfs nog maar 2 maanden tevoren bij nota bene dezelfde rechtbank. Het was dus eigenlijk een inkoppertje. Want leven immers in een rechtsstaat?

En toen kwam het vonnis: de boete blijft staan. Verbouwereerd waren we: dit klopte totáál niet met wat we in de rechtszaal hadden gezien en gehoord. De rechtbank zei zelf hier het volgende over: “De rechtbank realiseert zich dat ze hiermee anders oordeelt dan in de zaak van februari jongstleden”.

Okee, denk je dan, dan lees ik snel verder voor een nadere toelichting. Maar wie wil weten wat dan wel de reden is van die 180 graden draai komt bedrogen uit, want het blijft bij die constatering van de rechter – zonder ook maar enige uitleg.

Er is een principe in de wet dat inhoudt dat je iemand pas een straf mag opleggen als hij tevoren duidelijk kon weten dat hij die wet heeft overtreden. Er mag daarom geen onduidelijkheid zijn over wat de wet bedoelt. Is die onduidelijkheid er wel, dan mag er geen straf volgen. In dit geval was er twee keer vrijspraak bij exact dezelfde tenlastelegging. Vervolgens waren 3 rechters er na 6 weken nog steeds niet uit en lieten ze weten dat ze nog eens 5 weken extra nodig hadden. Kennelijk is de wet hier wel heel erg onduidelijk…

Een week of 2 geleden las ik een artikel in een nascholing voor huisartsen en geloofde mijn ogen niet. Het ging over Ozempic, een middel tegen suikerziekte. Het middel is nieuw en we hebben nog geen goed beeld van de bijwerkingen en veiligheid. Maar het wordt nu al heel veel offlabel (!) gebruikt om af te vallen. Zoveel zelfs, dat er een tekort is voor de mensen die het nodig hebben voor de behandeling van hun suikerziekte. En wat zegt de overheid? “We zien geen reden om hiertegen op te treden”.

Wie hier nog de logica van snapt, mag het zeggen: Kafka had het niet absurder kunnen bedenken. Het spreekt vanzelf dat we in hoger beroep gaan, want dit vonnis is totaal niet uit te leggen en het is zelfs de vraag of dit van de rechters komt, of dat zij van hogerhand zijn aangestuurd.

Na 31 jaar werken als huisarts denk ik een klein beetje mensenkennis te hebben en ik ben er van overtuigd dat er minstens één rechter is, die zich uiterst ongemakkelijk voelt bij deze uitspraak. Mogelijk leest hij dit stuk. En tegen hem zeg ik als medemens: ik ben teleurgesteld, maar ik ben niet boos en koester geen wrok. Want ik denk dat je onder enorme druk staat en nog niet in staat bent om daar weerstand aan te bieden. Maar ik vraag je: ga bij het diepst van je geweten te rade. Er komen nog meer kansen, er komen nog meer integere dokters voor je te staan. Zij bleven staan voor hun geweten. Hopelijk vind je inspiratie in degenen die je moet beoordelen. Kun je hen als voorbeeld zien?

Eerder dit jaar onderzocht een commissie het overheidshandelen jegens haar burgers. Het vernietigende rapport daarover had de titel ’Blind voor mens en recht’. Daarin stelt de commissie dat burgers vermorzeld worden door een inhumane overheid en dat de rechtspraak zich hierin mee heeft laten sleuren. Laat dat eens goed tot je doordringen.

Ik ben ervan overtuigd dat we hier getuige zijn van zo’n situatie waarin de overheid, die nooit eerder optrad tegen off label recepten, er nu ineens met gestrekt been in gaat. Medisch gezien is dit totaal onverklaarbaar. Het gaat hier zonder enige twijfel om een politiek gemotiveerde ingreep, net zoals bij de zaak tegen de avondklok, waarbij er binnen 1,5 uur een hoger beroep diende: een totaal absurde en eigenlijk onmogelijke situatie die alleen verklaard kan worden doordat rechters dwingend van hogerhand worden aangestuurd. Dat vonnis moest onmiddellijk gecorrigeerd worden. Daar kun je wel wat vragen bij stellen. Hoe vaak gebeurt dat eigenlijk? En wat betekent dat voor onze rechtsstaat?

Bevel is bevel, en wee de dokter het belang van de patiënt laat prevaleren, die een andere keuze durft te maken dan door de overheid gewenst, nee, geëist wordt: die ongehoorzame schavuit moet zo hard mogelijk aangepakt worden. En dat geldt kennelijk ook voor de rechter die niet het ‘juiste’ vonnis velt.

Maar wij buigen niet. Deze groep dappere collega’s blijft staan voor de menselijke benadering. Voor ons past een patiënt niet per definitie in het keurslijf van een protocol. Wij luisteren echt naar de patiënt, we houden rekening met de gehele mens en diens omstandigheden en we handelen zoals we dat ooit beloofd hebben met niets anders voor ogen dan het belang van de patient. En dat blijven we doen: geen dreiging, geen boete en geen rechter zal ons daarvan weerhouden. Wij houden ons aan de Wet van de Medemenselijkheid.

En ik eindig dit stuk met de vraag uit mijn pleidooi voor de rechters:

“Wat voor dokter zou u aan uw bed willen als u zelf ziek was? Wilt u een arts die u vooral ziet als een juridisch risico, die strikt de regeltjes volgt en die u, uit angst voor gedoe, desnoods letterlijk laat stikken?

Of heeft u liever een echte, menselijke dokter, die u in de eerste plaats ziet als mens in nood en die vanuit medemenselijkheid alles op alles zet om u te helpen?”

De vraag stellen is hem beantwoorden. De rechters keken wel uit om het eerlijke antwoord te geven. Hopelijk inspireren wij vele collega’s om kritisch te blijven denken en te handelen naar hun geweten. Het is nodig.

Naschrift:

Dit is een ongelijke strijd. Anders dan wij heeft de minister namelijk ongelimiteerde financiele middelen om te procederen. Hij kan eindeloos graaien in de belastingpot: in feite financieren u en ik dus deze bizarre rechtsgang. Wij zijn enorm dankbaar dat velen ons financieel gesteund hebben: dankzij die hulp konden wij de strijd voortzetten. Helaas raakt de bodem in zicht. Daarom doe ik een beroep op ieder die ons wil steunen om een donatie te storten ten behoeve van de juridische strijd van de dokters die hun nek uitgestoken hebben om hun patienten te helpen.

De financiering loopt via Het Nederlands Tele Artsen Genootschap: dat betaalt de kosten van de artsen die bleven staan voor hun eed. Als u ons wilt en kunt steunen dan kunnen en zullen wij doorgaan. Dat kunt u doen door uw bijdrage over te maken naar

NL49 INGB 0675 3804 56 tnv Vereniging Nederlands Teleartsen Genootschap, ovv “Juridische kosten”

U kunt ook gebruik maken van de link onder aan deze pagina.

Vanzelfsprekend helpt u ons zeer wanneer u dit bericht deelt!

Wij zijn dankbaar voor alle steun. Ook tegen degenen die geen bijdrage kunnen missen maar ons wel in woord en gebaar steunden zeggen wij: heel veel dank daarvoor. Het doet meer met ons dan u wellicht vermoedt.

BlogdoⒸ

De Wet van de Medemenselijkheid, deel 2

Geschreven door Jan Vingerhoets op 05/04/2024. Gepost in Coronaria. 54 reacties op De Wet van de Medemenselijkheid, deel 2

Anders dan de overheid waren wij niet blind voor mens of recht.

Anderhalf jaar geleden beschreef ik in De Wet van de Medemenselijkheid, deel 1 hoe ál te rigide regels een behandeling vanuit medemenselijkheid in de weg kunnen zitten.

De toenmalige minister voor (of was hij nou tegen?) Volksgezondheid ontstak in woede toen hij bemerkte dat er dokters waren die menselijke zorg boven de regels stelden. Hij gaf de Inspectie opdracht om hen zo hard mogelijk aan te pakken, want regels zijn regels, en ‘bevel is bevel’, luidde zo ongeveer zijn vertaling.

Ironisch genoeg verscheen recent een onderzoeksrapport waarin het handelen van de overheid bij een vermeende overtreding van regels in de laatste decennia op genadeloze wijze werd gefileerd. Het rapport had de treffende titel ‘Blind voor mens en recht’.

Duidelijker en treffender kon een contrast tussen het ideaal van medemenselijkheid en de realiteit van het overheidshandelen haast niet verwoord worden.

Een overheid die jarenlang structureel blind is geweest voor mens en recht zou na zo’n vernietigend rapport natuurlijk maar één ding kunnen doen. Zij zou met het diepe schaamrood op de wangen als de wiedeweerga een Wet van Medemenselijkheid moeten aannemen en zich vervolgens in al haar blinde voltalligheid met pek, veren en gezwinde spoed uit de voeten moeten maken om nooit weder te keren. Volgens mij was dat ook zo’n beetje de boodschap van de laatste verkiezingsuitslag – maar goed, dat is een onderwerp voor een andere column.

Het eerste deel van het stuk over medemenselijkheid ging over de rechtszaak die een aantal artsen, waaronder mijzelf, werd aangedaan omdat wij weigerden te buigen voor de immense druk van de inspectie, welke zich kritiekloos had laten misbruiken door de minister. Daarvoor is zij inmiddels door de rechter stevig op de vingers getikt. Het -onwettige- doel van de inspectie was, zoals het vonnis zo treffend beschrijft, om ‘lastige’ artsen tot de orde te roepen. Dat laatste wil tot dusver niet zo vlotten, want een groepje dokters houdt hardnekkig vast aan de eed. En dat past kennelijk niet zo goed in de agenda die de minister in zijn hoofd had. Het kan zo eens tegen zitten.

Inmiddels zijn de eerste twee van deze groep artsen vrijgesproken. De boetes zijn vernietigd en de minister moet proceskosten betalen. Nou ja, eigenlijk moeten u en ik die betalen, want hiervoor wordt gewoon in de belastingpot gegraaid, net zoals dat gebeurt met de enorme boetes die de overheid opgelegd kreeg wegens het achterhouden van informatie na WOO verzoeken. De rechterlijke macht wordt door de overheid selectief ingezet: ‘lastige’ artsen die hun patiënten naar beste inzicht willen helpen krijgen een stevige boete, maar zelf negeert de overheid onwelgevallige vonnissen.

Onwelgevallige artsen worden vervolgd en stevig beboet: onwelgevallige vonnissen daarentegen worden genegeerd: voor de boetes die dit de overheid zelf oplevert laat zij de burgers opdraaien. Leuker kan de overheid het helaas niet maken, makkelijker wel.

Voor zichzelf dan, wel te verstaan.

Inmiddels zijn de eerste lastige dokters dus vrijgesproken en oordeelde de rechter dat niet die dokters fout zaten, maar de inspectie, die zich liet misbruiken als de verlengde arm van een wraakzuchtige minister. De uitspraken bieden hoop voor de artsen wier zaken nog moeten voorkomen. Want de argumenten die tot vrijspraak leidden, gelden uiteraard voor ons. Welnu: aan het eind van deze maand word ik bij de rechtbank verwacht. Wat staat me te wachten?

De aanklacht gaat over het voorschrijven van een van de meest veilige middelen die we kennen. Het middel, waarmee we enorm veel ervaring hebben, was niet geregistreerd voor COVID. Dat heet off label en dat gebeurt heel vaak. Bijvoorbeeld met vaccins, waarmee we nauwelijks ervaring hadden en die niet geregistreerd waren voor het voorkomen van overdracht – maar die daarvoor wel werden aangeprezen (lees: opgedrongen. Dat was dus ook off label. Maar goed, dat mocht dan weer wel, dus ik raad u aan om niet te proberen hier ook maar enige logica in te zien).

De zaak zal behandeld worden door de Meervoudige Kamer: maar liefst 3 rechters gaan zich buigen over de vraag of ik de wet heb overtreden door dit off label voorschrijven.

U leest het goed: kennelijk vinden deze ervaren juristen de vraag dermate ingewikkeld dat ze zich er met zijn drieën over moeten buigen. Ze mogen er zelfs 12 weken over nadenken alvorens het vonnis gewezen hoeft te worden. Samen hebben ze dus maar liefst 36 weken bedenktijd.

Dat doet de wenkbrauwen toch even fronsen. Want als drie ervaren rechters zo ontzettend lang moeten nadenken over de vraag hoe de wet moet worden uitgelegd, hoe kan dan van een eenvoudige dokter, midden in een pandemie met zijn poten in de modder, verwacht worden dat hij die wet ter plekke binnen een kwartiertje op de juiste wijze interpreteert?

Ik geef u het antwoord: die dokter zit daar op de rand van het ziekbed echt niet met een 24-delige uitgave van het Wetboek op schoot. Welnee, die dokter praat met de patiënt, legt een hand op diens arm, leeft mee, denkt mee en kiest in samenspraak met de patiënt voor de behandeling die op dat moment, voor die patiënt, het beste lijkt. Hij zíet de patiënt en is, in schril contrast tot de overheid, niet blind voor diens nood. Medemenselijkheid noemen we zoiets. Ooit van gehoord, overheid?

Wie is er eigenlijk benadeeld door deze behandeling? Helemaal niemand, behalve dan vermoedelijk de vaccinproducent. Het zal me niet verbazen als Pfizer nog een claim bij ons gaat indienen wegens gederfde inkomsten.

Over drie weken zal ik aan die drie rechters gaan uitleggen wat het betekent als je de Wet van de Medemenselijkheid in de praktijk brengt. En dat het wel lijkt te gaan om off label recepten, maar dat de inspectie zich in werkelijkheid heeft laten misbruiken voor een heel ander doel. Zo dadelijk pak ik de pen ter hand en ga ik mijn verweer schrijven. Ik zal er een heel duidelijk stuk van maken, en dit verhaal wordt vervolgd. Net als ik.

Blogdoⓒ

De oplossing

Geschreven door Jan Vingerhoets op 13/12/2023. Gepost in Coronaria. 42 reacties op De oplossing

Het opgeloste DNA loste ook mijn dilemma op

Het nieuws dat diverse laboratoria opneembaar DNA aantroffen in de coronavaccins is zonder meer schokkend en zou zonder enige twijfel moeten leiden tot een onmiddellijke stop op het prikken. Ook de aansprakelijkheidskwestie komt erdoor in een geheel ander licht te staan.
Het is onbegrijpelijk dat medici hier niet veel massaler voor waarschuwen. Even onbegrijpelijk is het dat media hun fundamentele taak verzaken en dit niet onmiddellijk oppakken. Op LinkendIn heeft dit stuk binnen 24 uur na publicatie al een shadow ban gekregen om te verspreiding te beperken. Ik stel dan ook voor dat u dit stuk massaal deelt. Het onderwerp is er meer dan groot genoeg voor.

Vorige week hadden we een interessante uitzending bij Ongehoord Nieuws. De tijd was eigenlijk te kort, want het loog er niet om wat hier ter tafel kwam.

De brief van de EMA waarin onomwonden werd aangegeven dat de goedgekeurde indicatie voor de vaccins destijds volledig anders was dan de regering ons altijd had wijsgemaakt. We werden nog eens geconfronteerd met de video waarin Hugo deze leugen voluit in ons gezicht gooit, wetende dat wat hij vertelt gewoon onwaar is. Het is allemaal heel wat kwaadaardiger dan ik me ooit had kunnen en willen voorstellen.

Er waren nieuwe cijfers over de aanhoudende oversterfte die opnieuw een griezelig nauwkeurige parallel vertoont met de prikcampagnes. De oude media blijft doodleuk zwijgen: en weer kan ik het maar niet begrijpen.

Zelf besprak ik mijn grote zorg: de vaststelling in diverse labs dat de onderzochte vaccinvloeistoffen verontreinigd blijken met vreemd DNA, een bijproduct van het fabricageproces. Dat was tot daar aan toe, maar de ontdekking dat het DNA mee-verpakt wordt in de vetbolletjes is ronduit schokkend. Want het gevolg is ten eerste dat dit DNA hierdoor intact blijft, maar vooral ook dat het in principe probleemloos: hop! de celkern in kan. En dat het daar even probleemloos kan worden ingebouwd in het eigen DNA van elke cel. Definitief, no way back. Dit is helaas geen theorie, want deze techniek wordt in het lab veelvuldig gebruikt om DNA in een celkern aan te passen en staat bekend als lipofectie. Het werkt dus gewoon. De labs toonden de daadwerkelijke inbouw nog niet aan, maar dat was ook niet de onderzoeksopzet. Het lijkt niet meer dan een kwestie van tijd.

Hoe zit het nu precies?

Bij de vaccins gaat het om het stofje mRNA. Om dat op grote schaal te kunnen produceren heeft Pfizer een ‘mal’ van DNA gebruikt. Die mal wil je na gebruik ook weer verwijderen, maar dat laatste lukt dus niet helemaal: er blijft DNA achter. Dat is afkomstig van bacteriën. Die bevatten cirkelvormige stukjes DNA, die plasmide-DNA worden genoemd.

De volgende stap is dat het vaccinstofje mRNA wordt ingepakt in heel kleine vetbolletjes. Hierdoor wordt het beschermd tegen afbraak en kan het ook nog eens makkelijk in je cellen worden opgenomen. Maar bij dat proces wordt geen onderscheid gemaakt tussen stukjes mRNA (zeg maar, het vaccin) en bacterie-DNA (dat alleen even als mal fungeerde maar als verontreiniging achterbleef). Dat betekent dat het DNA nu ineens meelift met dit proces, dat het óók wordt ingepakt in vetbolletjes en dus óók de cel in kan. En nu is er ineens wél een probleem – en niet eens zo’n kleintje ook. Want als deze stukjes bij je eigen DNA komen, kunnen ze daar worden ingebouwd. En dat wil je dus echt niet, want dit betekent dat ons eigen DNA onherstelbaar en blijvend kan veranderen.

Je DNA! Dat is de basis van werkelijk alles wat er gebeurt in je lichaam. Of je nou een mens bent, een mammoet of een spruitje: je bestaat, je leeft en functioneert door je DNA. Het is het fundament van elk leven en bevat de code voor elk biologisch proces. Iedere cel bevat jouw unieke DNA, veilig opgesloten in de kern die als een soort kluis fungeert voor dit kostbare materiaal. Vreemde stoffen komen daar niet bij, tenzij… je ze in die minuscule vetbolletjes inpakt. En dat is dus precies wat er gebeurd is met de verontreinigingen die ontdekt werden in de vaccins. Die zitten in elk onderzocht flesje, in elke dosis – en wel met miljarden kleine stukjes tegelijk – verpakt in die vetbolletjes waar ze nou juist níet in terecht hadden mogen komen.

Wat gebeurt er vervolgens en wat is het effect?

Vanuit het lab, waar bij bepaalde onderzoeken op precies dezelfde manier DNA wordt ‘aangepast’, weten we dat een deel van dat vreemde DNA wordt ingebouwd in het DNA van de ontvangende cel. Dat is maar een heel klein percentage. Maar in een enkele individuele dosis vaccin werden miljarden ingepakte DNA deeltjes gevonden. En een klein percentage van miljarden, dat zijn toch nog best wel wat deeltjes. Wat het effect van de inbouw is, is volstrekt onvoorspelbaar en hangt onder andere af van de plaats waar het ingebouwd wordt.

Wat we in elk geval wel weten is dat een verandering in dit DNA niet meer terug te draaien is en aanwezig blijft zolang de cel leeft. En als de cel zich deelt, zullen alle ‘nakomelingen’ van die cel dezelfde afwijking in zich dragen. Dat blijft zo, levenslang.

In het beste geval gebeurt er niets. Het kan ook zijn dat een deel van de code voor het spike eiwit in je DNA wordt opgenomen. In dat geval kunnen je eigen cellen zeer langdurig, afhankelijk van de integratieplaats, misschien wel levenslang, dit deel van het spike eiwit maken en dan zou er een chronische ontstekingsreactie kunnen ontstaan tegen je eigen weefsel. Het is niet ondenkbaar dat zoiets een rol speelt bij onbegrepen klachten zoals long COVID, de bekende hartspierontstekingen of erger. Het is ook mogelijk dat de DNA veranderingen ervoor zorgen dat de rem op kwaadaardigheid het niet meer doet. In dat geval kan de ontwikkeling en groei van kankercellen ineens uit de bocht vliegen. Kortom: dit effect wil je absoluut niet.

Maar het is niet eens de vraag óf het gebeurt. Nee, het gebeurt gewoon. Het is hooguit de vraag hoe vaak en waar je DNA functie verstoord raakt. De gevolgen zijn volstrekt onvoorspelbaar en kunnen zonder overdrijving worden vergeleken met Russische roulette.

Critici van dit verhaal zwakken het af door te zeggen dat deze bevindingen nog niet door vakgenoten zijn bevestigd (ze zijn nog niet ‘peer reviewed’, zoals dat officieel heet). Maar dat argument gaat niet op: de bevindingen zijn door verschillende labs bevestigd en bovendien kennen we zoals gezegd exact dit principe van DNA aanpassing al uit het lab. We weten dus gewoon dat het zo werkt! Het bezwaar van peer review is dan ook niet meer dan formeel. Bovendien: als de aanwijzingen voor mogelijke ernstige schade zo sterk zijn en je wilt wachten op de review, dan is er maar één eerlijke reactie mogelijk: je stopt onmiddellijk met prikken totdat je glashard hebt aangetoond dat het veilig is. De bewijslast ligt niet bij de patiënt of de arts die zich zorgen maakt. Nee, het is aan de fabrikant om de veiligheid aan te tonen van dit product, zeker nu dat in een ijltempo op de markt gezet is en goedgekeurd is door een EMA, die nota bene ook nog eens voor het grootste deel door de dit soort fabrikanten wordt gefinancierd. Argwaan is hier geen teken van complot- maar van logisch denken en moreel besef. Van verantwoordelijkheid nemen.

We kunnen rustig stellen dat er hier sprake is van een blunder van ongekend formaat. De makers van de vaccins wisten dat er DNA in de vaccinvloeistof zou achterblijven, want er waren door de EMA zelfs grenzen gesteld aan de toegestane mate van verontreiniging. Dus ook die was op de hoogte. Het kan haast niet anders dan dat de mensen die het proces van inpakken in vetbolletjes gebruikten, zich gerealiseerd hebben dat dit ook met het DNA zou kunnen gebeuren en wat daarvan de gevolgen zouden zijn. Ik kan zelf maar één reden bedenken waarom men dat genegeerd en verzwegen heeft: er moest snel en veel vaccin gemaakt/geld verdiend worden en de veiligheid moest daarvoor wijken.

De mogelijke gevolgen zijn enorm. Maar ineens lijken veel stukjes van de puzzel in elkaar te vallen. Want waarom wordt het spike eiwit veel langer in het lichaam gedetecteerd dan ons beloofd was? Wellicht door de inbouw in DNA, waardoor cellen gewoon nieuw spike of een gedeelte daarvan blijven maken? Waar komen de vele ontstekingen, chronische klachten en auto immuunziekten bij geprikten vandaan? Speelt een verstoring in het eigen DNA hierbij een rol? En hoe zit het met de oversterfte? ‘Je doet het voor een ander’, was de hulpvaardige slogan, maar als je bijwerkingen krijgt is die ander er even niet voor jou. Op diezelfde feitelijk onjuiste slogan zijn de discriminerende QR passen gebaseerd. Daardoor waren de codes in werkelijkheid een vrijbrief voor besmetting.

Maar er is meer: dit alles heeft naar mijn inschatting enorme gevolgen voor de aansprakelijkheid, waar fabrikant en overheid zich onderuit wilden wurmen. De goedkeuring voor de vaccins was echter gebaseerd op de aan de EMA aangeboden vaccinsamenstelling. En bij het meest toegediende vaccin, dat van Pfizer, waren die eerste proef-vaccins waren via een heel ander productieproces gemaakt: hier kwam geen bacterie-DNA aan te pas. Dat proces was niet geschikt voor massaproductie. Dus toen de hele wereld geprikt moest worden, is er overgestapt op een andere manier van productie – en daar is plots wel dat bacterie-DNA aan te pas gekomen. Alleen… Pfizer was in alle drukte even vergeten om dat detail te vermelden. Ach ja, we vergeten allemaal wel eens wat, nietwaar?

Vergis je niet: de betekenis hiervan is enorm. De registratie is immers afgegeven voor een product dat op een fundamenteel punt afwijkt van het spul dat aan de bevolking is toegediend. Het is dus nog maar zeer de vraag of fabrikant en overheid zich kunnen verschuilen achter afspraken over vrijwaring van verantwoordelijkheid.

Vele mensen zouden deze schokkende bevindingen moeten oppakken. Wetenschappers hebben zich in de afgelopen jaren te pas en te onpas uitgelaten over het feit dat je DNA nooit en te nimmer zou kunnen veranderen door de vaccins. Die geruststelling blijkt niet terecht. Toch heb ik nog niemand van hen gehoord die het lef had om toe te geven dat men te voorbarig is geweest. Als medici, wetenschappers en journalisten hier integer zouden reageren op dit schokkende nieuws, zou het een enorme klap voor het hele vaccinprogramma moeten zijn. Elke dokter zou de spuit onmiddellijk uit zijn handen moeten laten vallen. Maar ook journalisten zouden onmiddellijk hun verantwoordelijkheid moeten nemen en zich de blaren op de vingers schrijven over alles waarover zij de laatste jaren hebben gezwegen: onzinnige lockdowns, het vertrappen van grondrechten, uitsluiting, averechts werkende QR codes, bewuste misleiding van overheidswege, oversterfte, verontreinigde ampullen en meer van de massale dwalingen die in de laatste jaren over ons uitgestort zijn. De conclusie kan dan ook niet anders zijn dan: geen prikken meer nemen. In elk geval niet totdat de veiligheidsissues zijn opgelost, de oversterfte is opgehelderd, het in vetbolletjes verpakte DNA uit de prikken verwijderd is, et cetera, et cetera.

Het lijkt me een goede slogan voor een eindejaarscampagne van SIRE:

“Je bent een rund als je met je DNA stunt”.

Blogdo©

Mijn dank gaat uit naar dr. M. Fornerod, moleculair bioloog, universitair hoofddocent en DNA-expert aan het Erasmus Medisch Centrum voor zijn waardevolle adviezen en aanvullingen op dit stuk.

Achtergrond- en verdere informatie:

Het originele onderzoeksartikel is vrij technisch en vindt u via deze link

Een toelichting bij het originele onderzoek vindt u bij het Artsencollectief

Een heldere uitleg bij Blckbx van dr. M. Fornerod, moleculair bioloog en DNA expert aan het Erasmus MC vindt u hier (kijk vanaf 16’05”)

Een korte reportage van de Duitse omroep ARD kunt u bekijken via deze link (Duitstalig)

Alwéér een oproep voor de corona-booster! Wat te doen?

Geschreven door Jan Vingerhoets op 30/09/2023. Gepost in Coronaria. 72 reacties op Alwéér een oproep voor de corona-booster! Wat te doen?

Dit is eigenlijk helemaal geen blog.

Het is een stuk dat ik geschreven heb omdat ik van veel van mijn patiënten hoorde dat zij niet wisten wat zij moesten doen met de oproep voor de zoveelste coronaprik. “Helpen al die vorige prikken dan niet?”, was vaak de vraag. En “Wat vind je van al die berichten over bijwerkingen?”

Ik besefte dat de patiënten op mijn spreekuur maar een klein deel uitmaakten van al die mensen die het niet meer weten. Zelfs sommige dokters die nooit kritisch waren, gaan nu toch twijfelen merk ik. Daarom besloot ik wat overwegingen op mijn website te plaatsen. En zoals vaker was het mijn wijze vrouw die me stimuleerde om dit stuk voor een groter publiek toegankelijk te maken. Ik hoop dat velen er iets aan hebben. Delen is zoals altijd toegestaan.

Eén dezer dagen krijgen mensen boven de 60 jaar een uitnodiging voor een nieuwe corona-prik. Veel mensen vragen mij of ze deze prik nu wel of niet moeten gaan halen.

Vooropgesteld: het al dan niet nemen van preventieve behandelingen is altijd een persoonlijke keuze die alleen kan worden gemaakt na zo volledig en eerlijk mogelijke voorlichting. De onaantastbaarheid van het lichaam is een grondrecht en daaraan mag nooit getornd worden. U bent dan ook altijd zelf degene die beslist over uw lichaam.

Dat gezegd hebbende: zoals bekend ben ik vanaf het begin kritisch geweest over de coronaprikken. Dat ben ik nog steeds. Maar ik blijf ook van mening dat zolang ze aangeboden worden, eenieder op zijn minst eerlijk moet worden voorgelicht en alleen daarmee een goede beslissing kan nemen. Die eerlijke voorlichting is er vanaf het begin niet geweest omdat de overheid bij herhaling informatie verstrekte die niet bleek te kloppen. Zo suggereerde zij met de uitspraak ‘je doet het voor een ander’ dat geprikten niet meer besmettelijk zouden zijn, terwijl uit overheidsstukken blijkt dat men heel goed wist dat dit onjuiste informatie was. Ondanks dit alles gaf men alleen ruimte aan mensen die pro-prik waren. Critici werden uit het debat geweerd en mensen die vragen hadden en zich niet zomaar lieten inspuiten met een geheel nieuw middel werden door de minister zelfs als ‘asociaal’ betiteld.

Eigenlijk begon de voorlichting al met een soort valse start, want de coronaprik is in feite helemaal geen vaccin. In officiele documenten van de regering wordt gesproken van ‘gentherapie’ en dat is het ook. De term ‘vaccin’ is vooral ingezet voor een betere acceptatie van de prikken onder de bevolking, omdat de klassieke vaccins bij veel mensen nu eenmaal vertrouwd zijn. Maar de coronaprikken werken fundamenteel anders. Zij bevatten superkleine vetbolletjes met daarin het zogenaamde mRNA. Dat is een stukje erfelijk materiaal. Dit erfelijk materiaal zet gezonde cellen aan tot het vormen van eiwitten die eigenlijk bij het virus horen en helemaal niet in een gezond lichaam gemaakt worden. Deze nieuw gemaakte eiwitten zijn de zogenaamde spike eiwitten. De bedoeling is dat er vervolgens antistoffen gevormd worden tegen deze cellen die het spike eiwit gemaakt hebben. Het gevolg daarvan is dat deze -voorheen gezonde- cellen door het eigen afweersysteem worden aangevallen en doodgemaakt. Dit noemen we een auto-immuunreactie. Normaal is dat zeer ongewenst en beschouwen we dat zelfs als een ziekte. Hier was het echter de bedoeling het lichaam snel immuniteit zou opbouwen, dat de vetbolletjes met mRNA keurig in de buurt van de injectieplaats blijven waar ze weinig kwaad konden en dat ze ook snel weer zouden worden opgeruimd. Maar dat bleek een vergissing, want geen van beide gebeurt. Alleen: die informatie werd echter nauwelijks gegeven, en waar geen eerlijke of volledige informatie wordt gegeven, ontstaat vroeg of laat een probleem.

De vetbolletjes met mRNA blijken namelijk soms maanden later nog aanwezig te zijn. En ze blijken zich bovendien in het gehele lichaam te verspreiden. Ze stapelen zich zelfs op in allerlei weefsels zoals milt, lever, hersenen, beenmerg en eierstokken. Ook komen ze terecht in moedermelk. Wat van deze onverwachte verspreiding uiteindelijk het effect is weten we niet, zeker niet op wat langere termijn. Maar zoals beschreven zullen voorheen gezonde cellen door de prikken zodanig veranderen, dat die door het eigen afweersysteem worden aangevallen en kapot gemaakt. Dit blijkt zich voor te doen in meerdere weefsels, waaronder het hart (met ontstekingen de van hartspier tot gevolg, wat kan leiden tot ernstige of zelfs dodelijke ritmestoornissen), in bloedvaten (wat kan leiden tot de inmiddels bekende stollingsproblemen, de eierstokken (denk aan de vele menstruatiestoornissen, maar effecten op de vruchtbaarheid zijn uiteraard ook heel goed denkbaar).

Over de effecten en bijwerkingen op langere termijn weten we niets. Dat kan ook niet, want de prikken worden nog maar enkele jaren op deze wijze gebruikt. Voorstanders van de prik beweerden dat de prikken volledig veilig zouden zijn. Inmiddels weten we dat ook dat niet klopt. Diezelfde voorstanders beweerden ook dat het mRNA zich niet zou verspreiden, dat het maar kort in het lichaam zou blijven, dat de prikken voor meer dan 96% bescherming boden en bovendien zouden beschermen tegen besmettelijkheid. Niets van dat alles bleek waar te zijn.

Vanaf het begin waren er kritische artsen en wetenschappers die er op wezen dat dit alles echt niet klopte. Helaas werden zij niet serieus genomen, sterker nog: zij werden geweerd van praatprogramma’s, verwijderd van social media en kregen nauwelijks een podium in de media. Hierdoor was het lastig voor het publiek om zich evenwichtig en eerlijk te laten voorlichten.

Wat nu te doen? Ik zet enkele argumenten voor u op een rijtje en verwijs tot slot naar een betrouwbare bron voor verdere informatie.

Er zijn aanwijzingen dat er door de prikken een afname is van sterfte in specifieke, kwetsbare groepen. Het gaat daarbij onder andere om mensen boven de 60, vooral degenen met overgewicht. Ook mensen met een kwetsbare gezondheid door bijvoorbeeld ernstige hart/vaat- of longaandoeningen kunnen problemen krijgen door het coronavirus. Voor de meeste mensen echter is een infectie met corona niet gevaarlijker – en met de huidige varianten zelfs minder gevaarlijk – dan die met het griepvirus. Daar komt bij dat bijna iedereen -geprikt of niet- inmiddels ook een natuurlijke corona-infectie heeft doorgemaakt en dus op natuuurlijke wijze immuniteit heeft opgebouwd. Deze werkt niet alleen beter, maar ook langduriger dan die na een prik. Ook een gezonde leefstijl is een heel goede manier om uw afweersysteem optimaal te laten functioneren. Gezond eten, regelmatig bewegen, matig met alcohol en niet roken zijn belangrijke factoren.

De bescherming die de vaccins bieden tegen ziekenhuisopname is echter laag, zeker nu het virus nog maar relatief weinig voorkomt. Ook zijn de huidige varianten veel milder. Honderden mensen moeten geprikt worden om 1 geval van ziekenhuisopname te voorkomen. Al die anderen hebben dus niet heel veel baat bij de prik – maar lopen ondertussen wél de risico’s op bijwerkingen.

Natuurlijk: elk medicijn geeft een kans op bijwerkingen. Er is echter een belangrijk onderscheid: iemand die ziek is en een medicijn krijgt, accepteert makkelijker een zekere kans op bijwerkingen. Hij is immers al ziek en hoopt beter te worden door het middel. Maar een klein risico op bijwerkingen kan al te veel zijn voor iemand die gewoon gezond is en weinig risico loopt (zoals kinderen, jongeren, volwassenen zonder ernstige aandoeningen of zonder fors overgewicht). Deze mensen worden niet beter van het middel. Ze hopen alleen minder kans te lopen op een ziekte waar ze toch al weinig van te vrezen hebben. En ook voor een ander hoeven ze het niet te doen: ook na de prik kun je gewoon ziek worden en anderen besmetten (1)

Er zijn veel bijwerkingen gerapporteerd. Sommige daarvan zijn duidelijk het gevolg van de prikken (zo weten we menstruatieklachten en van een verhoogd stollingsrisico wat kan leiden tot hartinfarcten of longembolieën). Bij andere is een verband met de prikken nog niet keihard bewezen. Dit geldt voor onder andere verminderde vruchtbaarheid, afname van de afweer, auto-immuunaandoeningen en een verhoogd risico op kanker. Het geldt ook voor een tot op heden onbegrepen fenomeen: de oversterfte. Vele statistici in binnen- en buitenland wezen op een forse toename van de sterfte. De sterftepieken leken daarbij verband te houden met de momenten waarop de prikken werden gegeven. Inmiddels is de onverklaarde (extra!) sterfte hoger dan de totale sterfte aan COVID-19 gedurende de pandemie. Er is dus een serieus probleem. Hoewel de volledige Tweede Kamer unaniem vroeg om een onderzoek naar de relatie tussen de prikken en de oversterfte, heeft de regering dit onderzoek nooit laten uitvoeren. Nog altijd weten we niet met zekerheid of de prikken een rol spelen in de grote extra sterfte. Nu COVID-19 geen groot probleem meer vormt zou dat naar mijn idee reden moeten zijn om vaart te maken met het onderzoek en tot die tijd geen prikken te geven, of in elk geval mensen heel goed voor te lichten over deze onzekerheid. Dat gebeurt echter in het geheel niet en dat is wat mij betreft niet uit te leggen.

Uit een recent onderzoek in Zwitserland bleek dat gezonde mensen van relatief jonge leeftijd in maar liefst 1 op 35 gevallen in het bloed aantoonbare hartschade opliepen na de corona prik. Deze mensen moesten tijdelijk adviezen opvolgen om ernstige complicaties te voorkomen. Dat wil zeggen dat vele tientallen mensen, die zelf weinig risico lopen en om die reden dus de prik niet nodig hadden, volstrekt onnodig hartspierschade opliepen. Het is reëel om te verwachten dat dit probleem nog groter zal zijn bij ouderen – en dat is nu juist de groep die uitgenodigd gaat worden. Bij de prikcampagnes kom je daar vaak niet achter, omdat daarbij geen bloedcontrole plaatsvindt. Deze mensen merken de schade veelal niet en krijgen de bijbehorende adviezen dus ook niet.

Hoewel ook zwangeren worden uitgenodigd om een booster te halen, zijn er geen kwalitatief goede onderzoeken die de veiligheid voor moeder en kind op langere termijn aantonen. Met name waar het ongeboren kinderen betreft spelen mogelijke bijwerkingen op lange termijn een extra grote rol. Ook het feit dat mRNA in moedermelk wordt teruggevonden is verontrustend. Ik mis eerlijke informatie over het feit dat we over de effecten van dit alles gewoon nog niets weten. Het is informatie die zwangeren absoluut moeten kunnen meewegen in hun beslissing.

Er is nog veel meer te melden over de prikken. Hoe dan ook heeft elke arts en zorgverlener één onmiskenbare plicht. En dat is om de mensen die zich aan hun zorg toevertrouwen eerlijk, open en zo volledig als mogelijk voor te lichten over de voors en tegens van de prikken, of hen op zijn minst te wijzen op betrouwbare informatie hierover. Informatie van de overheid is helaas niet volledig en ook meermaals ronduit misleidend gebleken en helaas zijn ook professionals in de zorg hier lang niet altijd heel kritisch in geweest.

U zult zich er dus zelf in moeten verdiepen. Wie meer wil weten over de COVID-19, de prikken en meer kan voor wetenschappelijk onderbouwde informatie terecht op de site van het Artsencollectief. Ook vindt u hier een handige keuzehulp bij de beslissing of u wel of niet een prik wilt nemen.

Zelf ben ik al vroeg actief geworden bij het artsencollectief en ik sta in voor de betrouwbaarheid van deze organisatie. Zij heeft als enige belang een zo eerlijk mogelijke informatie te verstrekken. Het Artsencollectief heeft geen enkel belang in de farmacie en bepleit juist het voorkomen van ziekte door een gezonde leefstijl waarmee u uw afweersysteem versterkt en waarbij onnodig gebruik van medicijnen zoveel als mogelijk wordt voorkomen. Vrijwel alle medewerkers werken onbetaald vanuit idealistische motieven.

Ik hoop van harte dat u iets heeft aan deze informatie en wens u veel wijsheid bij het maken van de keuze die voor u het beste voelt. Zolang de prikken er zijn moeten we respect hebben voor elkaars keuze. En dat begint met respect voor het wonderlijke en prachtige bezit van uw eigen lichaam en gezondheid.

Vriendelijke groet,

Jan Vingerhoets, huisarts

(1) Om deze reden was de QR code dan ook een totaal zinloze maatregel. Mensen met die code mochten bij elkaar komen, maar konden nog altijd gewoon besmet en ook besmettelijk voor anderen zijn. Het was eigenlijk een soort excuus om elkaar alsnog te besmetten en bovendien discriminerend. Vanaf het begin was deze maatregel daarmee moreel uiterst afkeurenswaardig en niet uit te leggen.

Heel de wond

Geschreven door Jan Vingerhoets op 04/02/2023. Gepost in Coronaria. 23 reacties op Heel de wond

Een jaar geleden bracht de Onderzoeksraad voor de Veiligheid een rapport uit met daarin een evaluatie van de maatregelen die de regering heeft genomen tijdens de coronatijd. Daar was wel het een en ander op aan te merken. Ook het wetenschappelijk bureau van het CDA schreef een evaluatie en ook hierin was de kritiek op het beleid bepaald niet mals. Dat laatste kon nog wel weggemoffeld worden door de oude media, die tegen beter weten in roepen dat ze onafhankelijk nieuws brengen, maar als eigendom van een tweetal Vlaamse mediareuzen vooral allemaal dezelfde kant van het verhaal belichten. De regering kon er echter niet onderuit om het OVV onderzoek te bespreken, want daartoe had zij zelf opdracht gegeven. Het was een zeer kritisch rapport: de besluitvorming was onduidelijk en niet transparant. Er werd vooral gestuurd op getallen. In verpleeghuizen voltrok zich een ‘stille ramp’ en de regering had totaal geen oog voor zaken als sociale gevolgen, de gevolgen voor de jeugd of het psychisch welzijn van kwetsbaren. Het was min of meer dezelfde regering die na het debacle van de Toeslagenaffaire beterschap had beloofd met mooi klinkende mea culpa’s en loos gebleken beloften met als nauwelijks verholen adagium: alles voor het pluche.

In het debat over het OVV rapport was het niet anders. Op de vraag of het kabinet niet te hardvochtig was geweest jegens degenen die zich niet hadden laten prikken met het nauwelijks onderzochte ‘vaccin’ was het antwoord een bekende Ruttiaanse woordsalade waarvan neerlandici vermoedelijk pas over enkele decennia de ware betekenis bij benadering zullen kunnen ontwarren. Oké, wellicht was men te hard geweest, “misschien onbedoeld, maar zeker niet bedoeld”. Het is een antwoord in de categorie ‘geen actieve herinnering’ of of ‘proactief archiveren’, steeds met dezelfde betekenis: “ik ben hier nu eenmaal niet om verantwoording af te leggen”.

De werkelijkheid is klip en klaar: de regering heeft er alles aan gedaan om de polarisatie in de samenleving maximaal aan te wakkeren. Zo heeft de Jonge gesteld dat het “arrogant is om niet mee te doen aan het vaccineren”, heeft hij aangegeven ‘’nul begrip” te hebben voor mensen die twijfelden over de prik en meende hij dat IC bedden “bezet werden door ongevaccineerden”. Vermoedelijk had hij die mensen liefst eigenhandig hun bed uit gesleurd en op straat gesmeten. Voor de zekerheid was hij overigens niet aanwezig bij het debat, want geen minister meer. En zo kon het gebeuren dat geen van de verantwoordelijken het lef had om ook maar enige rekenschap af te leggen over de gevolgen van de onder hun ambtsperiode begane misstanden. In de politiek kom je kennelijk gewoon weg met dit soort gekonkel, maar met democratie heeft dit alles natuurlijk bitter weinig meer te maken.

Excuses werden niet gemaakt (daar gaan doorgaans enkele eeuwen overheen), maar goed, Rutte gaf dus toe dat de regering te hardvochtig geweest was. Dat lijkt me het understatement van het jaar. Net als in de Toeslagenaffaire, waar systematische discriminatie van regeringswege usance was, is discriminatie tijdens de coronatijd opnieuw door de regering genormaliseerd. “Niet normaal maken wat niet normaal is”, had Willem Alexander ooit gezegd, maar ja, dat is, zo is wel gebleken, natuurlijk meer voor de bühne. De QR code was een gedrocht waarvan men ook achteraf zelfs niet de moeite heeft genomen om het nut ervan aan te tonen. Toch werd hij gebruikt voor geïnstitutionaliseerde discriminatie. Ineens was toch normaal gemaakt wat niet normaal was.

Het ergste daarvan was nog wel dat de regering een groot deel van de bevolking zover heeft weten te manipuleren dat mensen dit gewoon lieten gebeuren. Als gevolg van een beleid van bewust gecreëerde tweespalt, aanjagen van angst en dwingende maatregelen vond een groot deel van de bevolking het kennelijk oké dat anderen werden buitengesloten. Het werd, zo leren wij uit WOB documenten, versterkt doordat de vrijheid van meningsuiting werd opgeheven door een innige samenwerking van de regering met de veiligheidsdiensten en speciale psyop teams, want er was slechts één mening toegestaan. Toen de regering haar verbindende taak verzaakte en een Staatswaarheid instelde voelden degenen die de zwaarbevochten vrijheid in gevaar zagen komen de verantwoordelijkheid om hun medemens de ogen te openen. De regering creëerde een vijandbeeld van hen, benoemde hen bij ministerieel decreet tot asocialen, isoleerde hen en gaf opdracht hun vrijheid van meningsuiting online op te heffen. Het miste zijn effect niet, want veel gezagsgetrouwen gingen zelfs hier weer in mee. Het leidde tot problemen en verwijdering tussen vrienden, binnen families en zelfs tussen ouders en kinderen. De impact daarvan is enorm. Het gemak waarmee mensen ertoe gebracht blijken te kunnen worden om de schouders op te halen wanneer hun naasten buitengesloten werden, is schokkend. Dat mensen gemakkelijk te manipuleren zijn om normaliter ongewenst of schadelijk gedrag te gaan vertonen is weliswaar in psychologie en filosofie al tientallen jaren bekend en beschreven, maar het in de praktijk ervaren ervan geeft toch een enorme knik in het vertrouwen. Slechts een enkeling stond op en nam het op voor de gediscrimineerde naasten. Massaal keek men de andere kant op. Hoe gemakkelijk is het dan om nog veel verder te gaan? Waar ligt de grens, en is die er eigenlijk wel? Hoeveel van de mensen die dit achteloos toelieten, hebben achteraf ingezien dat ze gestuurd werden door zorgvuldig bedachte psychologische trucjes? Wie is zo flink geweest om te vragen hoe dat voelde, om zelf hierop terug te komen en toe te geven dat ze hun collega, vriend of familielid nooit hadden mogen laten vallen? Pijnlijke vragen die niet verdwijnen als ze onbesproken blijven, maar die de meesten wel uit de weg gaan.

Dit desastreuze beleid heeft Nederland verwond. Het is onbegrijpelijk dat er zo weinig aandacht is voor deze kwestie die voor talrijke mensen zo traumatisch is geweest. Velen hebben zich in de steek gelaten gevoeld door de mensen op wier loyaliteit ze meenden te kunnen rekenen. Dat is een fundamentele knauw in het vertrouwen. Het bagatelliseren en verzwijgen hiervan maakt het extra pijnlijk. Maar hoe moeten we hiermee verder?

Het blijven meedragen van boosheid en verwijt zal alleen verliezers kennen. Daarom zullen we met degenen om wie we geven uiteindelijk met empathie en begrip nader tot elkaar moeten zien te komen. Wat daarvoor nodig is, is allereerst een oprechte en authentieke introspectie bij beide partijen. Degenen die alles maar lieten gebeuren zouden bij zichzelf te rade kunnen gaan of zij niet ergens een grens hadden moeten trekken, bijvoorbeeld toen discriminatie genormaliseerd werd. De critici van het beleid kunnen zich afvragen hoe zij, in hun verontrusting en angst (ja, ook bij hen!), mensen in hun omgeving afgeschrikt hebben.

Wellicht komen we uiteindelijk tot de conclusie dat angst bij beide partijen een rol speelde: bij de een de angst voor het virus, gevoed door de regering en bij de andere de angst voor het verlies van vrijheid en democratie, versterkt door een gevoel, door diezelfde overheid gemarginaliseerd en geneerd te worden. Door dat te erkennen en te bespreken, door daadwerkelijk naar elkaar te luisteren en oprecht te willen begrijpen wat er met de ander is gebeurd, kan er hopelijk begrip ontstaan voor elkaars positie en kan eenieder doorvoelen of en in hoeverre het opportuun is om de hand in eigen boezem te steken, eentueel excuses te maken, te aanvaarden of beide. De wonden zullen anders moeilijk of niet helen en we zullen in elk geval niet verder komen als we de pijnlijke vragen en het persoonlijke gesprek hierover uit de weg blijven gaan. Misschien is het wel zinvol om hiervoor een jaarlijks terugkerende nationale dag van Begrip en Vergeving te organiseren. Want onderschat het niet: de pijn en het leed zijn groot genoeg om dat te rechtvaardigen.