Tag: corona

De Enquêtecommissie Corona: schaamlap voor een verloren parlementaire controle.

Geschreven door Jan Vingerhoets op 03/06/2026. Gepost in Coronaria. 12 reacties op De Enquêtecommissie Corona: schaamlap voor een verloren parlementaire controle.

Het had me wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk is ze er dan: de Parlementaire Enquête Corona. Laten we het maar met hoofdletters schrijven om de arme commissieleden nog een beetje waardigheid te gunnen. Want het is natuurlijk inmiddels een wat sneue vertoning. Eerst was er steeds maar weer dat dralen en uitstellen. En uiteindelijk is er helemaal niets meer over van de oorspronkelijke groep van door de wol geverfde kritische terriers. Want Omtzigt, (“onderzoek nu eens die oversterfte!”), van Haga (“geef die OMT tapes vrij!”), van Meijeren (“beleid was misdadig”) en Arib (“de onderste steen moet boven”) dreigden hun taak serieus te nemen. Zo verliet van Meijeren de commissie omdat hij vleugellam gemaakt werd en alleen voorgekauwde vragen mocht oplezen en werd Arib als voorzitter kaltgestellt middels een smeercampagne van verzinsels – met een maligne rol van kamervoorzitter Vera Bergkamp. Toen de rechter dit complot doorprikte was het leed al geschied. En zo zijn de zwaargewichten waar de beleidsmakers van toen echt iets van te vrezen zouden hebben, inmiddels vrijwel allemaal vervangen door voornamelijk onervaren kamerleden die echt geen deuk in een pakje boter kunnen slaan, maar dat ook beslist niet van plan zijn. Deze commissieleden laten zich gewillig gebruiken om de schijn van een grondig onderzoek te wekken. Ze zijn op voorhand ongeloofwaardig door het hoge WC-eend gehalte van de commissie: vrijwel zonder uitzondering zijn ze lid van partijen die dit wanbeleid uitvoerden of ondersteunden en verlenen aldus een schaamlap aan een apert falend controlesysteem dat natuurlijk op geen enkele manier het predikaat ‘democratisch’ verdient.

Laat ik dan ook, voor zover dat eigenlijk nog nodig is, beginnen met mensen als Mark en Hugo gerust te stellen. Jongens, jullie hoeven je totaal geen zorgen te maken. De snotneuzen van de commissie zullen heel gewichtig doen en met geveinsde strengheid vragen of destijds wel de goede stempels zijn gezet en of de voorgekookte rapporten wel op de juiste wijze van nietjes zijn voorzien. Ze zullen wat vragen stellen, zelfs nu en dan wat scherpte veinzen. Maar gelukkig krijgen jullie tevoren alle vragen onder ogen. Daar kun je dus tevoren een mooi verhaal voor bedenken en anders is er altijd nog een van de andere bekende trucs: het wissen van berichten, de pot met zwarte lak of het alom bekende gebrek aan actieve herinnering. Geloof me: jullie zullen je net zo ongehinderd door de vragen heen bewegen als virussen door een mondkapje.

Weliswaar is door politici bewust gelogen en gepolariseerd, maar ach, dat is van alle tijden. Ok, grondrechten zijn zonder onderbouwing terzijde geschoven, mensen zijn gediscrimineerd en buitengesloten. Maar ja, homo homini lupus. Kamerleden die geacht werden het volk te vertegenwoordigen, stemden zoals van hen verwacht werd, maar goed, ze wilden natuurlijk ook hun baantjes houden, nietwaar? Ok, verantwoording is nooit afgelegd, kritische stemmen zijn inderdaad genegeerd, onafhankelijk onderzoek naar de enorme oversterfte is gefrustreerd en WOO verzoeken zijn systematisch terzijde gelegd. En waarom ook niet, de bijbehorende boetes konden immers op de belastingbetaler worden afgewenteld. Die arme politici. Hebben ze eindelijk dat mooie baantje in de luwte, moeten ze weer voor de commissie komen!

“Ja ho eens”, zo hoor ik de trouwe burger tegenwerpen, “je kunt er wel cynisch over doen, maar het was allemaal met de kennis van toen”.

Sorry hoor, maar nu moet ik even mijn neus poederen. Want zelfs de kennis van toen werd vakkundig gecensureerd en zwartgelakt. En de kennis van nu was er toen ook, zoals blijkt uit de vele stukken van kritische artsen, wetenschappers en weldenkende burgers. Alleen werd iedereen die het lef had om dit aan te kaarten, gecanceld, geridiculiseerd of beticht van misinformatie -maar meestal alle drie.

Wie hadden hier belangen, door wie werden onze politici aangestuurd? Waarom werd een gezond debat in de wetenschap ineens verboden, wat deed de NCTV in dit verhaal? Waarom moesten zelfs kinderen geprikt worden terwijl die daar geen enkel nut van hadden?

Het gaat de commissie ook nadrukkelijk niet om onderzoek naar de achterliggende oorzaak van de waanzin. Welnee, het gaat slechts om de vraag of die waanzin wel volgens de juiste procedures over onze hoofden is uitgestrooid. Of we deze absurditeiten de volgende keer nog wat doelmatiger kunnen inzetten om de burger angst aan te jagen en door de meest absurde hoepels te laten springen.

De commissie heeft dan ook als opdracht om ook nu vooral geen verantwoordelijken aan te wijzen. Daarom moest de oorspronkelijke enquêtecommissie sneuvelen zodra bleek dat die écht werk van de zaak wilde maken. De nieuwe groep van onschadelijke politici zorgt bij onze beleidsmakers dan ook voor een stuk betere nachtrust, vooral omdat deze tandeloze commissie het doel heeft om hoe dan ook mild te blijven en zich te bedienen van het bekende eufemistische mantra, dat steevast ingezet wordt wanneer niemand verantwoordelijkheid wil nemen: ‘lessen leren voor de toekomst’.

Lieve mensen, het zijn werkelijk prachtige woorden. Maar ze zijn hol en inhoudsloos, want ook zonder deze pseudo-enquête kunnen we al lang concluderen dat we helemaal geen lessen leren. Dat we opnieuw hele bevolkingsgroepen buiten de maatschappij hebben geplaatst. Dat we de jeugd de rekening lieten betalen voor dit debacle (terwijl ze in Zweden meteen wisten hoe onzinnig dit was).

Lessen leren? ”Dat nooit weer”, zeiden verplegenden in de zorg over de inhumane behandeling van ouderen. Waar hebben we dat ooit eerder gehoord? Nee, als we één les uit het verleden kunnen trekken is het wel dat we weigeren om lessen te trekken uit het verleden.

Maar goed, een rol in het theaterstuk van deze commissie is wellicht goed voor je carrière, want wie in de politiek verder wil komen moet elke kans grijpen en zich vooral niet laten hinderen door morele principes. Niemand is immers vies van een beetje gain of function.

De commissieleden zullen veel vergaderen en gewichtig kijken terwijl ze stapels papier verplaatsen. Vervolgens zal er een rapport verschijnen waar iedereen mooie sier mee kan maken. Het rapport, dat ik al heb mogen inzien, moet officieel nog even onder de pet blijven. Maar ik zal er vast een samenvatting van geven.

‘Er zijn helaas wat foutjes gemaakt’, zo lezen we straks tot onze grote verrassing, ‘maar dat is menselijk, het viel ook allemaal niet mee, rabarber. Maar we hebben ervan geleerd en we danken allen die zo belangeloos hun best hebben gedaan’.

Dat was het wel zo’n beetje.

Ze zullen er een mooie band om heen doen. Iets met donker fluweel of zo, daar moet de commissie vermoedelijk nog een paar keer over vergaderen. Waarschijnlijk wordt het zwart of stemmig donkerblauw, zodat iedereen onmiddellijk ziet dat het hier om de Waarheid gaat – en dan is de kous af, we kunnen ook niet aan de gang blijven, dat begrijpt u natuurlijk ook wel.

En zo keert na afloop de rust weer terug. De schuldigen gaan ieder weer huns weegs richting hun luxe baantjes die onveranderlijk de vanzelfsprekende beloning vormen voor gewetenloze volgzaamheid en het niet stellen van vragen. De burger keert huiswaarts, in eerste instantie gerustgesteld door al dat het vertoon van gewichtigheid en het fluweel, maar al snel met het knagende gevoel dat er toch iets niet helemaal klopt, al kun je er niet goed de vinger op leggen. Gelukkig vertrouwen we blind op de overheid, die het beste met ons voor heeft en onze grondrechten slechts schendt als het écht niet anders kan. In de enquêtezaal worden de glazen nog eens geheven op de goede afloop en het feit dat het klootjesvolk nog altijd niet in de gaten heeft hoe onze parlementaire controle al lang niets meer is dan een dode letter.

Het is dan al ver na middernacht. Iedereen gaat weer lekker slapen. Buiten fladdert een onschuldige vleermuis. Binnen worden de laatste plooien nog eens gladgestreken en de stoelen keurig aangeschoven. Alles moet immers blijven zoals het was. Weest gerust, daar zorgt de commissie wel voor.

Blogdoⓒ

De Wet van de Medemenselijkheid (8): Beroep en Verweer

Geschreven door Jan Vingerhoets op 02/08/2025. Gepost in Coronaria. 78 reacties op De Wet van de Medemenselijkheid (8): Beroep en Verweer

“Geschraagd door massale medemenselijkheid”

Eindelijk was het zover. Na vier jaar procederen, papieren, en achtervolgd door ambtelijke pennenlikkers die nog nooit aan een ziekbed hadden gezeten, nog nooit de hand van een zieke vastgehouden hadden. Maar nu stond ik daar, klaar voor de strijd met slechts mijn woorden en mijn respect voor de medemens als vreedzame wapens, tegenover de Raad van State. Drie togadragers, juridische zwaargewichten als goden op een Olympus van granieten protocollen luisterden – of deden alsof. Een scène die ik vroeger zou hebben weggewuifd als een absurd en ondenkbaar theaterstuk – David ontmoet drie Goliaths- werd werkelijkheid. Maar vreemd genoeg voelde ik geen angst. Misschien omdat ik wist en vooral voelde: ik sta hier niet alleen. Achter mij voelde ik een muur van steun. Lieve, gedreven en bezorgde mensen. Brieven, stil verdriet. En bovenal: mijn geweten, dat klopte. Die combinatie maakte mij sterk. Misschien was dat wel mijn belangrijkste wapen. De zitting ging van, start. “Iemand moet het doen”, fluisterde Stef in mijn oor.

De voorzitter keek me aan, strak en formeel, en begon de zitting met een bekentenis die je in elk ander proces onmiddellijk zou doen opschrikken: “Ik heb uw schriftelijk verweer niet gelezen.” Ach ja, waarom zou je ook, als rechter. Wat maakt de verdediging van een arts nou uit in een zaak over… de verdediging van diezelfde arts? Ze lichtte het toe: ze wilde het verhaal liever uit mijn mond horen. Of misschien gewoon liever niet, want het moest wel de verkorte versie zijn, en snel graag, in maximaal vijf minuten. Want tijd is schaars en kostbaar en menselijkheid is vooral schaars. De aangeklaagde mens wordt gedegradeerd tot tijdslot.

Ik had nagedacht over wat ik in enkele minuten kon en wilde zeggen. Mijn woorden kwamen niet voort uit wrok, maar uit bezorgdheid. Ik sprak ze uit namens velen, als een echo van jarenlange frustratie over onrecht dat niet alleen mij was aangedaan, maar vooral duizenden machteloze mensen. Velen was de kans op de behandeling van hun voorkeur ontnomen. Zonder goede reden, zonder andere rechtvaardiging dan het beschermen van een verdienmodel van de farmacie.

Dat ik überhaupt mocht spreken, was al bijna een privilege: bij eerdere zittingen was mij het woord letterlijk ontnomen. Maar deze keer waren mijn woorden al vastgelegd op video. Want ik wist dat ik de zorg en frustratie van velen vertolkte. En ik zou hoe dan ook zorgen dat die boodschap verspreid kon worden.

En toen gebeurde er iets moois. Iets ongebruikelijks, iets wat de rechter verboden had. Ondanks het applausverbod – ja, dat bestaat!– brak de zaal los. Een daverend, aanhoudend applaus. Niet alleen voor mij, maar voor iets veel groters. Voor de moed van ieder die zich uitspreekt. Voor het verzet tegen de verstomming, voor het protest tegen de ontmenselijking Aan mijn zijde van de lijn werd het stil. Ineens was het geluid weg. Mocht ik het applaus niet horen? Achteraf heb ik het toch kunnen horen, inclusief de emoties van al die mensen die daar toch maar gekomen waren. En nu realiseer ik me de symboliek: de stilte aan mijn kant was oorverdovend. En juist doordat ik het pas later hoorde, heeft het me extra diep geraakt.

Wat volgde was een duel om dossiers en dictaten. Mijn advocaten tegenover de juristen van de inspectie, die namens de minister spraken. Maar welke minister eigenlijk? De Jonge, die als een louche ober in een morsig cafetaria leugens serveerde als waren het frikandellen? Was het Kuipers, die bij het eerste teken van juridische hitte in het niets oploste als een aspirientje in een glas heet water? Of toch Agema, ooit in het verzet zat maar wier liefde meer weg had van een judaskus toen zij op miraculeuze wijze veranderde in een verraderlijke tegenstander?

Ach, wat maakt het ook uit. Ministers komen en gaan als een virus. Wat blijft is het systeem. En dat systeem houdt vooral van volgzaamheid, van ja-knikkers die mooie schoenen belangrijker vinden dan waarachtigheid.

Terug naar de zaak. We spraken over proportie, over gelijkheid voor de wet en over het bizarre feit dat de inspectie jarenlang geen enkele interesse had voor off-label voorschrijven, zelfs niet bij gevaarlijke middelen terwijl het nu ineens als een halsmisdaad werd behandeld wanneer het ging om een medicijn met het veiligheidsprofiel van een paracetamol.

We spraken over de richtlijnen van het NHG – ooit bedoeld als leidraad, nu gepresenteerd als wetboek. En daarom riepen we dr. Dick Bijl op, een zwaargewicht in de farmacologie, een van ‘s lands grootste experts op het gebied van juist diezelfde richtlijnen. Maar de rechter wilde hem niet horen. Waarom een expert horen, als je het antwoord al meent te weten? Of was ze bang voor het antwoord?

Het dreigde uit de hand te lopen. Mijn advocaten stonden op het punt om de hamer te laten vallen. Want een proces zonder deskundige, in een zaak die draait om deskundigheid – dat is geen proces. Dat is een schijnvertoning. En de rechter wist het. Ze gaf toe. En dus sprak dr. Bij: kalm duidelijk en deskundig. Zijn woorden waren vernietigend voor de argumenten van de inspectie, die werden omgezet in fijngemalen gehakt.

In de slotronde las mijn verdediging de mails voor van De Jonge aan de Inspectie. Mails met een gênante inhoud waarin hij haar persoonlijk aanspoorde om “hard op te treden” tegen artsen die weigerden om in zijn opgelegde pas te lopen en hardnekkig bleven kiezen voor hun patiënten. Het waren geen kwakzalvers, geen fraudeurs en ze pleegden geen geweld. Ze deden wat dokters moeten doen: nadenken, luisteren naar de patiënt, zorg verlenen, zelf oordelen, en dat alles vanuit medemenselijkheid.

En zo eindigde deze clash tussen compassie en controle, tussen mens en technocraat. .

De objectief toeschouwer weet je wat er moet komen: vrijspraak. Maar de realist vreest dat de uitkomst al ergens in een lade klaarligt. Net als bij de zaak over de avondklok: het hoger beroep daarbij liet niet een jaar op zich wachten, zoals in deze zaak, maar anderhalf uur. Maar dan had je ook wat: nog diezelfde avond rolde er toen op magische wijze een vonnis uit de hoge hoed dat, o toeval! exact luidde zoals de minister gewenst had. En wie ook maar dénkt dat daar iets niet in de haak is, is een complotdenker en moet vrezen voor vervolging. Want het volk moet beschermd worden, we leven immers in een rechtsstaat.

Uiteindelijk heb ik op deze dag als nooit tevoren ervaren hoe sterk we elkaar kunnen maken als we samen in verbondenheid gaan staan voor één en dezelfde boodschap: laten we medemenselijkheid en geweten niet als verdachten behandelen, maar als kompas.

De nieuwssite Indepen heeft een mooie reportage gemaakt. Ondanks een officiële perslicentie mochten zij tijdens de zitting niet filmen, maar zij hebben toch een goede impressie weten te maken. De tweede video in dezelfde link toont een opname van het gehele, onverkorte verweer.

Blogdo©

De Wet van de Medemenselijkheid (6): de halfslachtige Raad van State

Geschreven door Jan Vingerhoets op 23/03/2025. Gepost in Coronaria. 100 reacties op De Wet van de Medemenselijkheid (6): de halfslachtige Raad van State

“Lafheid is de grootste zonde”

Mahatma Gandhi

Vorige week was er weer een nieuwe aflevering van de bizarre soap in de rechtszaken tegen artsen die weigerden om hun patiënten met COVID 19 in de steek te laten. In de vorige afleveringen van de serie De Wet van de Medemenselijkheid kunt u lezen wat er aan vooraf ging.

De behandelingen met ivermectine of HCQ was gebaseerd op adviezen van experts in de VS, die daar goede resultaten mee boekten. En anders dan veel andere artsen lieten deze dappere dokters zich niet intimideren door de dreigbrieven van de inspectie, maar gaven zij hun patiënten het beste dat op dat moment voorhanden was, wetende dat het om zeer veilige behandelingen ging. De eerste vier hadden dus hun hoger beroep bij de Raad van State. De rest -waaronder ondergetekende- wacht nog op een datum voor de beroepszitting.

Van de 10 rechtszaken leidden er inmiddels 7 tot het vervallen van de opgelegde boetes en op 18 november 2024 diende het hoger beroep bij de Raad van State. Minister Agema had dit kunnen voorkomen door de boete in trekken. Dat ze dat zou gaan doen was meer dan logisch, want voordat ze in de regering zat, had ze luidkeels van de daken geroepen en getweet dat ze de boetes schandelijk vond. Eenmaal in de regering echter had ze zich laten inpakken door de macht. “Bevel is bevel”, had de NCTV haar dwingend ingefluisterd. Meer woorden waren niet nodig. Fleur knikte net zo hard als haar knieën: ze gooide ze onmiddellijk haar principes overboord, bang als ze was om van het pluche te vallen. Want idealen zijn leuk, maar tussen woord en daad staan bevelen in de weg, en orders van de macht. Zo gaat dat nu eenmaal in de politiek: een enkele uitzondering daargelaten eindigt de houdbaarheidsdatum van mooie woorden doorgaans op het moment dat ze in de praktijk moeten worden gebracht.

(Dat was overigens niet anders in coronatijd. Officieel heette het dat men de bevolking wilde beschermen. Daar kwam, zo weten we inmiddels allemaal, werkelijk helemaal niets van terecht. De hele trits aan zinloze maatregelen waarmee men grondwettelijke vrijheden afschafte, de jeugd massaal in depressie stortte, relaties verwoestte en stervende bejaarden letterlijk liet stikken, was gebaseerd op niets meer dan officieel georkestreerd bedrog. Een bedrog dat eindigde met de natte droom van Big Pharma: vaccinatiedwang op straffe van maatschappelijke uitsluiting. Lucratief, maar dat dan wel over de rug van de bevolking, die massaal voorgelogen was dat men het voor een ander moest doen. Wie de druk niet kon weerstaan werd met een experimenteel goedje ingespoten, dat als volstrekt veilig werd gepromoot. Gemakshalve werd er niet bij vermeld dat het spul massaal verontreinigd was met DNA, dat probleemloos de kern van je biologische bestaan op onomkeerbare wijze kon beschadigen, met alle totaal onbekende risico’s van dien. En: hop! kort nadien was daar ineens een nieuw fenomeen: oversterfte. En het zou een blijvertje worden.

Van de bescherming van de bevolking bleef aldus weinig meer over, want sindsdien stierven er tot op heden meer mensen op onverklaarbare wijze dan er aan COVID-19 zijn bezweken. En de oversterfte gaat maar door: vijf, zes busladingen vol extra overlijdens – en dat week in, week uit. Onverklaarde en onbegrepen sterfte – en wat de minister betreft houden we dat laatste graag zo. Want onafhankelijk onderzoek naar die oversterfte vindt de regering niet nodig. Instanties als het NIVEL en RIVM hadden immers berekend dat er niets aan de hand is. Dat hun berekeningen van geen kanten klopten moesten zij al snel ook zelf toegeven – maar dat mocht de pret niet drukken. Maar dit even terzijde).

Terug naar de dokters die namens minister Agema voor de rechter gesleept werden. De Raad van State oordeelde dat de boetes formeel juridisch inderdaad mogelijk waren. Wel halveerde zij de boetes met de aantekening dat de artsen hun werk onder uitzonderlijk moeilijke omstandigheden deden en dat er geen enkele twijfel was over hun goede bedoelingen.

Wacht even.

Dokters beloven bij hun eedaflegging dat zij naar hun beste oordeel en geweten alles zullen doen om de patiënt te helpen. Helder. De omstandigheden waren uitzonderlijk, maar de artsen wisten dat collega’s in de VS erg goede resultaten boekten. Ook duidelijk.

Ze handelden, ook volgens de rechter, met de beste bedoelingen en zonder andere belangen na te streven. Prima. En, bepaald niet onbelangrijk: alle patiënten genazen.

En dan krijgen die dokters dus (?) een boete! Kafka had het zo bizar niet kunnen bedenken.

Maar het is nog gekker: ongeveer de helft (jazeker: 50%!) van de recepten in Nederland is off-label. Nog nooit werd er een boete voor gegeven, zelfs niet als daar risico’s aan zaten. Bij het extreem onschuldige ivermectine en HCQ – middelen die gewoon op voorschrift te verkrijgen zijn – gebeurde dat dus ineens wel. Het is onmogelijk uit te leggen.

Veel van mijn aangeklaagde collega’s zijn nu bang dat veel artsen nu geen off-label recepten meer durven voorschrijven: je krijgt er immers een boete voor. Dit zou tienduizenden patiënten duperen. Psychiaters kunnen zelfs wel ongeveer stoppen met werken, want het gros van hun recepten is off-label. Deze collega’s kan ik geruststellen: die angst is ongegrond, en ik leg hier uit waarom.

Off-label voorschrijven, hoe gangbaar ook, is buiten deze twee middelen nooit eerder beboet en dat gaat voorlopig ook echt niet gebeuren. Want het argument dat off-label voorschrijven niet zomaar mag, is niets anders dan een drogreden. Het ging natuurlijk helemaal niet om het off-label voorschrijven, ben je mal zeg. Want als het daar werkelijk om zou gaan, zou de minister al vele jaren geleden begonnen zijn met het uitdelen van boetes. Maar dat was het punt niet en daar is het ook nooit om gegaan. Er moest gewoon korte metten gemaakt worden met die dwarse artsen die niet blindelings orders volgden. Die dokters die hardnekkig volhielden dat zij hun patiënten wilden helpen. Dat soort types zit het verdienmodel van de farmacie alleen maar in de weg en dat kun je er als regering echt niet bij hebben.

Het ging niet om zorg. Want als het werkelijk om de gezondheid van mensen was gegaan, dan had de regering de capaciteit van de IC’s in het land uitgebreid. Maar het tegendeel is gebeurd: recent klaagde een IC arts uit het Bernhoven Ziekenhuis in de Volkskrant dat de capaciteit zelfs lager is dan voor corona.

Het ging niet om het redden van levens. Want als het daar werkelijk om te doen was geweest, had de regering onmiddellijk grondig onafhankelijk onderzoek laten doen naar de onverklaarde oversterfte die steeds piekte na elke vaccinatieronde en die nog altijd doorgaat ondanks aanhoudende pogingen van het RIVM om dat te verdoezelen. Dan was het instellen van de enquêtecommissie niet eindeloos gesaboteerd en vertraagd en had het voltallige kabinet aan de lippen van Ronald Meester en Herman Steigstra gehangen. Nee, een kabinet dat het amorele eufemisme ‘sneuvelbereidheid’ schaamteloos als een deugd uitvent, is moreel te verrot om werkelijk om levens te geven.
Het ging niet om de mensen. Want als het daar echt om zou zijn gegaan, waren fundamentele vrijheden niet met een pennenstreek buiten werking gesteld op een manier die slechts in totalitaire staten wordt gezien. Dan waren andersdenkenden niet gecanceld, buitengesloten of beschimpt. Dan waren scholen niet gesloten en had men kleuters niet opgezadeld met schuldgevoelens over hun grootouders.

Het ging al helemaal niet om integriteit of medemenselijkheid. Want ware dat zo geweest, dan was er geen Toeslagenaffaire geweest. Dan waren mensen als Jona Walk, Jan Bonte en Saskia Mostert niet beschimpt, maar juist met het allergrootse respect behandeld. Dan waren wij als ‘off-label’ artsen nooit, nooit voor het gerecht gedaagd, puur omdat we patiënten hielpen.

Het ging om winst, het ging om controle. Het ging om het monddood maken van elke andere mening.

De Raad van State had een unieke kans om duidelijk te maken dat er nog rechters zijn die zich hiervoor niet laten gebruiken. Het was een schot voor open doel, zeker nadat zoveel rechters de boetes al geschrapt hadden. Maar die kans is grandioos gemist.

Met deze halfslachtige vlees noch vis uitspraak heeft de Raad het niet aangedurfd om de minister een welverdiende oorvijg te geven en te zeggen: “Blijf met je poten van de autonomie van die artsen af. Dokters die nog oprecht de Medemenselijkheid beoefenen, bestraf je niet. Integendeel. Minister, toon nu eens een keer wél ruggengraat, doe nu eens een keer níet zo laf en neem een voorbeeld aan deze mensen.” Als de Raad dát nou eens gezegd zou hebben, dan had ik nog enig vertrouwen gehad.

Binnenkort zal mijn zaak voor de Raad behandeld worden. Ik heb geen illusies: de uitspraak staat al vast. De Raad leest dit stuk vast mee. Prima. Dan kan ze alvast lezen hoe ik over deze uitspraak denk.

We zullen er zijn, mijn collega’s en ik. Trots en zonder enige spijt.

Blogdo©

Uit het archief: Toespraak Kindervaccinatie Awareness Day – juli 2021

Geschreven door Jan Vingerhoets op 06/12/2024. Gepost in Coronaria. 3 reacties op Uit het archief: Toespraak Kindervaccinatie Awareness Day – juli 2021

In de zomer van 2021 werden ouders opgeroepen om jonge kinderen te laten prikken met de nieuwe mRNA ‘vaccins’. Er was nog vrijwel niets bekend over de veiligheid en het effect hiervan op kinderen; wel wisten we dat kinderen nauwelijks ziek werden en geen rol van betekenis speelden bij de overdracht. Niet doen dus. De Nederlandse Vereniging van Kinderartsen was dan ook eerst tegen, maar om onverklaarbare redenen was ze binnen enkele dagen unaniem ineens voor dit plan. Er was ineens geen kinderarts meer te vinden om te spreken op de informatiebijeenkomst die Café Weltschmerz in Amsterdam organiseerde. En als niemand het wilde doen, dan moest ik het maar doen. Zo kon het gebeuren dat ik in juli 2021 op het podium stond. Helaas is de video door de censuur verwijderd. De tekst is er nog wel en leest u hieronder.

Twee weken geleden werd ik benaderd met de vraag of ik vandaag wilde spreken. En mijn eerste gedachte was intuïtief: ja, dat moet ik doen.

Omdat ik een zwak heb voor degenen die kwetsbaar en onmondig zijn. Omdat alles in mij zegt dat wij als volwassenen onze kinderen moeten beschermen en niet omgekeerd.

Na de intuïtie kwam de ratio. Moet ik het als huisarts in mijn eentje gaan opnemen tegen een advies van de Nederlandse Vereniging van Kinderartsen, tegen het OMT en de Gezondheidsraad? Moet ik als een David de steen werpen naar Goliath in het kwadraat? Ik ben geen wetenschapper, ik ben geen kinderarts. Heb ik wel de kennis om dit te doen?

Normaal zou ik zeggen: een ander weer hier meer van. Maar nu is het anders: want de enige eerlijke en oprechte waarheid is dat we over het vaccineren van gezonde kinderen met zijn allen gewoon vrijwel niets weten. Bij dit probleem weten de specialisten net zo weinig als ik. Maar dat weerhoudt hen er kennelijk niet van vergaande adviezen uit te brengen met een flinterdunne onderbouwing.

En als de kinderartsen dan vaccinatie propageren met het argument dat gezonde kinderen anders zo vaak getest moeten worden en dat ze anders tweederangs burgers worden, dan ontplof ik. Dan moet ik op het podium! Want hiermee draaien ze de logica volledig om.

Beste collega’s:

Dit probleem los je niet op door kinderen een experimentele prik te geven. Dit pak je aan door massaal op te staan tegen dit soort onzinnige regels en tegen een regering die überhaupt toestaat dat er tweederangs burgers ontstaan. Tweederangsburgers bestaan alleen in dictatoriale staten!

Toon moed, noem het probleem bij de naam. We weten er gewoon veel te weinig van!

Dus als niemand voor onze kinderen opkomt, er niet één kinderarts het lef heeft om hier te komen staan en dat eerlijk te vertellen- dan kom ik het verdomme doen!

Want wat is hier eigenlijk de rol van kennis?

Er is een vorm van kennis die wordt verkregen door studie. Die overgedragen wordt door leraren, boeken en publicaties. Dat is in onze tijd en in onze wereld de dominante vorm van kennis en die heeft ons veel gebracht.

Er is ook een vorm van kennis verkregen door ervaring, door inzicht…. door het leven van het leven zelf. Dat is wijsheid. Die is minder goed te debunken, want het leven is niet vierkant. Het kan vele en steeds wisselende vormen aannemen.

Daar sta je dan met je tabellen en grafieken.

En er is tot slot ook een vorm van kennis die aangeboren is, die meer tegen gevoel aan zit. Die is al helemaal niet te logenstraffen. Die kennis is onbereikbaar voor de ratio en dat is misschien juist haar kracht. Deze kennis noemen we intuïtie.

In een tijd en een wereld waarin de wetenschappelijke vorm van kennis ver dominant is, slaan we elkaar om de oren met indrukwekkende studies in gerenommeerde wetenschappelijke tijdschriften en vinden we dat we geen mening mogen hebben omdat we geen viroloog of epidemioloog zijn. Met cijfers en grafieken, die ondanks hun schijn van exactheid allemaal zo kneedbaar zijn als deeg en zo rekbaar als elastiek. Maar tegelijk hebben we afgeleerd om te vertrouwen op ons oergevoel: de intuïtie.

Vrij geciteerd naar een uitspraak van Einstein:

“De intuïtieve geest is een heilige meester , de rationele geest is haar dienaar. Maar we eren de dienaar en vergeten de meester”

Einstein verenigde hiermee alle drie de vormen van kennis. Want hij, met al zijn rationele gaven, toonde zijn grote wijsheid door het erkennen van het eminente belang van intuïtie.

Toen ik te horen kreeg dat jongeren gevaccineerd zouden gaan worden en dat wij als huisartsen degenen moesten gaan selecteren met een medische indicatie, was het primair mijn intuïtie die me raakte met een voltreffer inhoofd en in mijn hart.

Alles, alles in mij kwam in opstand, mijn maag kromp ineen, mijn keel werd dichtgeknepen en ik voelde meteen: dit nooit!

Hier ga ik onder geen enkele voorwaarde aan meewerken, wat de prijs ook moge zijn, ik zal kwetsbare kinderen beschermen.

En mensen: kinderen beschermen doe je niet met een experimentele injectie!

Want dit advies gebaseerd op een onderzoek waarbij 2 groepen van ongeveer 1000 kinderen werden onderzocht gedurende een periode van (schrik niet!) 8 weken. Geen onafhankelijk onderzoek, maar een onderzoek van de fabrikant zelf. Voortbordurend op de registratiestudie waarbij juist die kinderen van deelname waren uitgesloten. En dat is het zo’n beetje.

En als je miljoenen kinderen op basis hiervan wilt gaan inspuiten, terwijl je geen idee hebt wat er op langere termijn gebeurt, terwijl onderzoek uitwijst dat de nanodeeltjes in de bloedbaan komen en in dierexperimenten blijkt dat ze zich ophopen in allerlei organen waaronder de eierstokken. Wat er gebeurt als je de injecties periodiek moet gaan herhalen en die nanodeeltjes zich in die organen gaan stapelen, daar hebben we geen flauw benul van.

Ja, dan praten we echt over een experiment. Een experiment met onze kinderen, en dat mogen we eenvoudig weg NIET doen. In Zweden hebben ze dat beter begrepen. Daar beginnen ze er gewoon niet aan.

De overheid verzwijgt dat er later dit jaar voor degenen die dat willen, ook traditionele vaccins beschikbaar komen. Dat er plotseling een verbod is op medicijnen die effectief lijken. Ook wordt nergens vermeld dat er nieuwe medicijnen in aantocht zijn die zeer veelbelovend zijn bij de behandeling. Kortom: vaccineren van gezonde jeugd is niet nodig, en al helemaal niet met een experimenteel vaccin – maar dat mag u niet weten.

Als ik er even bij stil sta concludeer ik dat ik eigenlijk helemaal geen stapels met wetenschappelijke studies nodig heb. Want soms wéét je gewoon intuïtief wat je wel of niet moet doen.

Waar is het vader- en moederinstinct gebleven? Het oergevoel dat je je kind beschermt met alles wat je in je hebt. Zijn we zover van ons wezen afgedwaald dat zelfs dat niet meer werkt?

Waarom staan niet veel meer ouders op? Waar is de verontwaardiging over het feit dat wij geacht worden onze kinderen gewoon: hup! over te leveren aan een medisch experiment dat voor henzelf helemaal niet nodig is? Waar zijn de kinderartse die 2 weken geleden nog vonden dat het beter was om niet te vaccineren? Waar is de kinderombudsman? Waar is de massale opstand van ouders?

Kinderen worden nauwelijks ziek en hebben vrijwel niets van het virus te vrezen. Het is niet in hun belang. De kans op ernstige bijwerkingen is groter dan de kans op ziekenhuisopname. Sommigen krijgen een ontsteking van de hartspier. Gek genoeg neemt dat toe na de 2e injectie. Maar mensen, er komt ook een 3e en een vierde: de farmaceut zal er alles aan doen om te zorgen dat we nooit meer van die prikken af komen. En dan? Neemt dat risico dan steeds verder toe? Of gaan zich in andere organen vergelijkbare problemen voordoen? Er is niemand die het weet. We hebben geen benul van de lange termijn effecten en we proberen het gewoon uit op onze kinderen….

Bij twijfel niet doen, luidt een bekend adagium van de geneeskunde. Het lijkt hier ineens vergeten.

Natuurlijk, er zijn uitzonderingen, enkele zeer kwetsbare kinderen zouden gebaat kunnen zijn met een vaccinatie en ik kan ik mij zeker voorstellen dat je in individuele gevallen een andere afweging kunt maken. Maar voor de overgrote meerderheid van de kinderen geldt: dat moeten we niet doen, nee, dat mogen we niet doen.

Het is dat natuurlijke intuïtieve weten, wat we met zijn allen aan het verliezen zijn, maar wat mij drijft, wat mijn innerlijke vuur ontsteekt.

Ik voel het verdriet als ik zie hoe vriendschappen, relaties en familiebanden beschadigd raken door polariserende informatie van onze overheid die bewust angst kweekt, die mensen die van elkaar houden volstrekt onnodig uit elkaar drijft. Die daarmee doorgaat zelfs als blijkt dat de dodelijkheid van het virus 20x lager is dan aanvankelijk gedacht.

Ik voel de woede als ik zie hoe jonge mensen hun opleiding mislopen, hun schulden zien groeien, hun sociale ontwikkeling belemmerd zien, hun toekomst zien verdampen, hoe zij vereenzamen en hoe hun enige uitweg uit het isolement bestaat uit overheidschantage, die hen voor de keuze stelt om ofwel maatschappelijk buitengesloten te worden ofwel een vaccin te nemen zonder enige medische noodzaak.

Ik voel de enorme verontwaardiging en walging als ik zie hoe kinderen worden geïndoctrineerd, hoe zij leren dat knuffelen gevaarlijk zou zijn en zelfs te horen krijgen dat zij verantwoordelijkheid dragen voor de gezondheid van de mensen waarvan zij afhankelijk zijn.

Door steeds opnieuw onvoldoende onderbouwde maatregelen te pikken, houden we een verkeerd systeem in stand. Waarin onze vrijheid en dus die van onze kinderen stap voor stap wordt afgepakt en psychologische trucs worden ingezet om ons te laten denken dat het tijdelijk en voor onze eigen bestwil is. Want het is niet voor onze bestwil en tijdelijk is het al evenmin.

Er is te veel wat niet klopt. Zelfs de meest gelovige kan daar niet onderuit.

Doorgaan met het testen van kinderen zonder symptomen terwijl we heel goed weten dat dat totaal onzinnig is. Kinderen massaal onderwijs onthouden. Bewust angst kweken. Mensen met zolang onder druk zetten en mangelen tot ze geen keuze meer hebben en dan doodleuk verklaren dat er echt geen verplichting is. IC’s eerst afschalen en dan jammeren dat er te weinig plaats is.

Liegen en bedriegen. Je laten adviseren door mensen directe financiële belangen hebben bij hun eigen advies. Critici marginaliseren en censureren: er klopt niets van

En als basis van dit alles: een gemakkelijk te manipuleren PCR test die volstrekt ongeschikt is om besmettelijkheid aan te tonen. Als dat eenmaal duidelijk is, valt het hele verhaal als een kaartenhuis in elkaar.

Maar in plaats van dat onder ogen te zien, offeren we onze kinderen op.

We kunnen elkaar om de oren blijven slaan met cijfers, grafieken en getallen die altijd datgene aantonen wat de spreker wil betogen. Maar daarmee blijven we om de hete brij heen draaien. COVID-19 is voor kwetsbare mensen een heel vervelende ziekte en inderdaad, net als bij influenza gaan er mensen aan dood. Dat zijn menselijke tragedies. Mijn eigen moeder overleed er aan. Ik ben geen ontkenner.

Maar COVID-19 wordt nu misbruikt voor een politieke agenda. Een agenda van controle van iedereen, ook onze jeugd.

Psychologisch zit het slim in elkaar.

De psychologie laat ons zien hoe je met een gezamenlijke vijand mensen massaal kunt manipuleren om ze precies datgene te laten doen wat jij wilt. De psychologie beschrijft helder hoe veel mensen, bijna opgelucht, al hun sluimerende angsten richten op die vijand, en als je hen dan maatregelen oplegt die je verpakt als oplossing, doen ze bijna opgelucht precies wat je wilt, hoe zinloos ook. Ze ze stoppen met nadenken, staan niet meer open voor vragen of het wel klopt, sluiten mensen buiten, zelfs hun eigen naasten, die andere geluiden laten horen, want dat verstoort hun gevoel van veiligheid.

Met een zekere zullen jou oplossing omarmen, zonder in de gaten te hebben dat zij in werkelijkheid een digitale fuik in worden gelokt.

Hermann Göring, een beruchte oorlogsmisdadiger uit de jaren ‘40, zei ooit: “Het enige wat je als regering nodig hebt om mensen te laten doen wat jij wilt is angst”.

En inderdaad: als de angst eenmaal gezaaid is, doen mensen alles wat de overheid wil: in naam van de vrijheid laten ze zich opsluiten, ze laten zich letterlijk muilkorven ook al heeft het geen enkele zin, ze laten zich testen al hebben ze geen klachten, ze laten zich inspuiten al weten we niet hoe veilig dat is. Ze laten de ouderen in eenzaamheid sterven al is hen niets gevraagd. En dan zijn nu de kinderen aan de beurt.

Door het kweken van angst kun je mensen blijkbaar zelfs zo ver krijgen dat ze vervreemden hun meest basale instinct, het beschermen van hun eigen kinderen.

“Hier – mijn kind. Spuit er maar wat in….”,

En daar gaan we: als een school haringen zwemt de massa, de kinderen aan de hand blijmoedig de fuik in, laat zich blij van zin de teugels omdoen die de overheid vervolgens naar eigen goeddunken steeds strakker kan en zal aantrekken met tijdelijke wetten die bij nadere beschouwing toch niet zo tijdelijk bleken en waarmee zij naar believen jouw vrijheid kan afpakken. Want terwijl mensen afgeleid werden met discussies over mondkapjes en cijfertjes, werd achter hun rug om het werkelijke spel gespeeld, werden wetten aangepast en rechten ingeperkt.

Als de teugels gaan knellen, en dat doen ze, zullen ze steeds ongemakkelijker gaan voelen, maar de meesten van ons, en zeker onze kinderen, hebben het pas in de gaten als het te laat is. Daar ligt onze verantwoordelijkheid.

Dat aantrekken van de teugels en inleveren van vrijheid gebeurt nu al. Te beginnen met degenen die niet elk bevel opvolgen, die het wagen om er eigen meningen op na te houden. Want wie tegengeluid durft te geven wordt gebagatelliseerd, gemarginaliseerd, geridiculiseerd en gecensureerd. Er zijn weinig mensen die het voor de critici opnemen. Maar tot hen zeg ik: realiseer je goed: zij zijn wel degenen die opkomen voor jullie en voor jullie kinderen.

Tot slot wil ik dit betoog over kennis, over wijsheid en over intuïtie samenvatten met een citaat van de Franse Filosoof André Comte-Sponville:

“Wat mij zorgen baart, is niet mijn gezondheid, maar het lot van jonge mensen. De jeugd opofferen voor de gezondheid van ouderen is een dwaling. Het maakt me aan het huilen. Traditioneel offerden ouders zich op voor hun kinderen. Wij doen het tegenovergestelde!“

De Wet van de Medemenselijkheid (5): van grammatica, de wet en het hart van de dokter.

Geschreven door Jan Vingerhoets op 19/11/2024. Gepost in Coronaria. 82 reacties op De Wet van de Medemenselijkheid (5): van grammatica, de wet en het hart van de dokter.

Menselijkheid is de belangrijkste deugd.

Vauvenargues, Frans filosoof (1746)

Daar stonden ze dan, klaar om de rechtszaal te betreden. Vier artsen, vier van ons die al jaren wordt opgejaagd en beboet wegens het helpen van COVID-19 patiënten met off label-medicatie . Op maandag 18 november begon de eerste beroepszitting bij de Raad van State in den Haag.

Tot dusver had de bestuursrechter in 5 van de 8 rechtszaken in het voordeel van de artsen beslist. Maar dat pikte de minister niet, en ze tekende hoger beroep aan, want er dreigt groot gevaar en het mag wat kosten.

De minister? Inderdaad: diezelfde Fleur Agema die eerder luid betoogde dat het schandelijk was dat deze artsen voor de rechter moesten verschijnen, maakte een draai van 180 graden en zet nu zelfs nog een tandje bij in die rechtszaken. Diezelfde minister die recent loog dat ze geen invloed had en de zaken niet kon intrekken. Diezelfde minister die pruilde dat ze, om haar baantje te mogen houden, ook maar gewoon moest doen wat haar werd opgedragen en daarmee eigenlijk zei dat ze als een marionet is aan de touwtjes van NCTV en NAVO. Maar ja, wat moet je, als je moet kiezen tussen je principes en een ministerspost? Achter de ondoorzichtige coulissen van de macht worden principes al snel onzichtbaar, dus zette Fleur in hoogsteigen persoon voortvarend de eerder door haar zo verfoeide rechtszaken door.

Het spits werd afgebeten door de artsen, Rob Elens, Niek Rogger en Alexander van Walraven. Kathrin Deutsch kon niet persoonlijk aanwezig zijn. Met gejuich en spandoeken werden de artsen opgewacht bij de statige ingang aan de gezellige Kneuterdijk, alwaar een grote schare aanhangers hen een hartverwarmend welkom had bereid.. Daarnaast werden zij warm begroet door andere artsen die ook in rechtszaken verwikkeld waren. Ook vele kritische wetenschappers, juristen en andere helden maakten hun opwachting: inmiddels allemaal vrienden en bekenden van elkaar in wat ondertussen wel ‘het verzet’ mag heten. Prachtig en ontroerend was de positieve uitstraling van deze groep: hier stonden geen beklaagden, maar onverzettelijke dappere mensen, krachtig omringd door een grote schare sympathisanten in wederzijdse dankbaarheid. Tegenover hen de juristen van de inspectie. Daar zat ook de landadvocaat als vertegenwoordiger van Agema en enkele oud-inspecteurs. Voor hen geen fans, maar… bodyguards. Ik bedacht hoe absurd en volstrekt overbodig deze maatregel was te midden van deze vreedzame schare mensen: hadden díe maar bodyguards gehad, toen ze, vreedzaam en weerloos, op het Malieveld door de ME gemolesteerd werden.

Maar goed, ter zake. Na een korte procedurele uiteenzetting werd de zaak geopend. Het werd een echte bestuursrechtelijke zitting, met juridisch gesteggel op de vierkante nanometer en dus onnavolgbaar in haar saaiheid. Het eerste half uur werd besteed aan een soort microscopische uitleg van de grammaticale betekenis-variaties in artikel 68 van de Geneesmiddelenwet. “Off-label voorschrijven mag,als daarover in de beroepsgroep richtlijnen zijn opgesteld”, zo las de Staatsraad voor. “Maar”, zo mijmerde hij voort, “hoe moeten we in deze zin het woordje ‘daarover’ precies uitleggen? Wat betekent dat eigenlijk? En wat is nou eigenlijk een beroepsgroep?” Mijn gedachten dwaalden af en ik zag me weer zitten op de rand van het bed van een patiënt met kortademigheid. Ik herinnerde me weer hoe machteloos ik me toen voelde. “Gek”, bedacht ik, want eerlijk gezegd herinnerde ik me dat ik me destijds aanzienlijk meer zorgen maakte over mijn patiënt dan over de interpretatie van het woordje ‘daarover’ in artikel 68. Stom natuurlijk.

Er werd veel heen en weer gepraat over allerlei details die helemaal niet interessant zijn. Maar eigenlijk heb ik de vraag gemist die er echt toe deed: waarom voor het eerst in de geschiedenis achter dokters aanjagen die off-label recepten schreven? En waarom juist bij deze totaal ongevaarlijke middelen, terwijl riskante recepten sinds jaar en dag ongemoeid gelaten worden? Wie is hier eigenlijk het slachtoffer van geworden, en vooral: wie profiteerde hiervan? Je weet wel, al die vragen die je nooit ergens mag stellen, want dan wordt het al snel ongemakkelijk.

Helaas, hier was ook ditmaal kennelijk geen tijd voor. In plaats daarvan ging de tijd op aan het gedurende een uur of wat tot op het bot fileren van de zinsopbouw en semantiek van nagenoeg elk woord in het wetsartikel. En na afloop waren we er, net als de tientallen rechters in de voorafgaande zaken, nog altijd niet precies uit wat nou het woordje ‘daarover’ betekent.

In een flink tempo werden vervolgens de zaken tegen de individuele artsen afgewerkt, waarbij Dick Bijl (wiens staat van dienst bij de rechters overigens geheel onbekend bleek) als deskundige nog zijn visie op het verhaal mocht geven. Off-label voorschriften, zo vertelde hij, zijn uiterst gebruikelijk en hij voegde eraan toe dat zonder die procedure veel artsen wel zouden kunnen stoppen met hun praktijk. Even bizar als schokkend werd het toen dr. Bijl vertelde dat hij al jaren geleden de inspectie had gewezen op de grote gevaren van sommige met name genoemde off-label medicijnen. Helaas, zo had de Inspectie hem geantwoord, was er geen tijd om hier onderzoek naar te doen. Inmiddels begrijpen we dat natuurlijk allemaal, want het beboeten van artsen die ‘s werelds meest veilige middelen voorschrijven is nu eenmaal een belangrijk en bewerkelijk tijdverdrijf. En zo zorgden de pennelikkers van de IGJ indirect toch nog voor wat hilariek.

Aansluitend werden de zaken tegen de individuele artsen in vrij hoog tempo afgekaart, afgesloten met een gepassioneerd en emotioneel betoog van Alexander van Walraven – een mooi contrast van authentieke menselijkheid in een decor van kille bureaucratie. Oprechte menselijkheid als anachronisme in een een omgeving waar men de grammatica van een wetsartikel nodig heeft om te bepalen of een betrokken arts zich mag bekommeren om een zieke patiënt.

Even was ik de weg kwijt. Maar toen ik de dappere collega’s na afloop trots tegen de borst drukte, kon ik het daadwerkelijk voelen: hun hart klopte. Helemaal.