De Enquêtecommissie Corona: schaamlap voor een verloren parlementaire controle.
Het had me wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk is ze er dan: de Parlementaire Enquête Corona. Laten we het maar met hoofdletters schrijven om de arme commissieleden nog een beetje waardigheid te gunnen. Want het is natuurlijk inmiddels een wat sneue vertoning. Eerst was er steeds maar weer dat dralen en uitstellen. En uiteindelijk is er helemaal niets meer over van de oorspronkelijke groep van door de wol geverfde kritische terriers. Want Omtzigt, (“onderzoek nu eens die oversterfte!”), van Haga (“geef die OMT tapes vrij!”), van Meijeren (“beleid was misdadig”) en Arib (“de onderste steen moet boven”) dreigden hun taak serieus te nemen. Zo verliet van Meijeren de commissie omdat hij vleugellam gemaakt werd en alleen voorgekauwde vragen mocht oplezen en werd Arib als voorzitter kaltgestellt middels een smeercampagne van verzinsels – met een maligne rol van kamervoorzitter Vera Bergkamp. Toen de rechter dit complot doorprikte was het leed al geschied. En zo zijn de zwaargewichten waar de beleidsmakers van toen echt iets van te vrezen zouden hebben, inmiddels vrijwel allemaal vervangen door voornamelijk onervaren kamerleden die echt geen deuk in een pakje boter kunnen slaan, maar dat ook beslist niet van plan zijn. Deze commissieleden laten zich gewillig gebruiken om de schijn van een grondig onderzoek te wekken. Ze zijn op voorhand ongeloofwaardig door het hoge WC-eend gehalte van de commissie: vrijwel zonder uitzondering zijn ze lid van partijen die dit wanbeleid uitvoerden of ondersteunden en verlenen aldus een schaamlap aan een apert falend controlesysteem dat natuurlijk op geen enkele manier het predikaat ‘democratisch’ verdient.
Laat ik dan ook, voor zover dat eigenlijk nog nodig is, beginnen met mensen als Mark en Hugo gerust te stellen. Jongens, jullie hoeven je totaal geen zorgen te maken. De snotneuzen van de commissie zullen heel gewichtig doen en met geveinsde strengheid vragen of destijds wel de goede stempels zijn gezet en of de voorgekookte rapporten wel op de juiste wijze van nietjes zijn voorzien. Ze zullen wat vragen stellen, zelfs nu en dan wat scherpte veinzen. Maar gelukkig krijgen jullie tevoren alle vragen onder ogen. Daar kun je dus tevoren een mooi verhaal voor bedenken en anders is er altijd nog een van de andere bekende trucs: het wissen van berichten, de pot met zwarte lak of het alom bekende gebrek aan actieve herinnering. Geloof me: jullie zullen je net zo ongehinderd door de vragen heen bewegen als virussen door een mondkapje.
Weliswaar is door politici bewust gelogen en gepolariseerd, maar ach, dat is van alle tijden. Ok, grondrechten zijn zonder onderbouwing terzijde geschoven, mensen zijn gediscrimineerd en buitengesloten. Maar ja, homo homini lupus. Kamerleden die geacht werden het volk te vertegenwoordigen, stemden zoals van hen verwacht werd, maar goed, ze wilden natuurlijk ook hun baantjes houden, nietwaar? Ok, verantwoording is nooit afgelegd, kritische stemmen zijn inderdaad genegeerd, onafhankelijk onderzoek naar de enorme oversterfte is gefrustreerd en WOO verzoeken zijn systematisch terzijde gelegd. En waarom ook niet, de bijbehorende boetes konden immers op de belastingbetaler worden afgewenteld. Die arme politici. Hebben ze eindelijk dat mooie baantje in de luwte, moeten ze weer voor de commissie komen!
“Ja ho eens”, zo hoor ik de trouwe burger tegenwerpen, “je kunt er wel cynisch over doen, maar het was allemaal met de kennis van toen”.
Sorry hoor, maar nu moet ik even mijn neus poederen. Want zelfs de kennis van toen werd vakkundig gecensureerd en zwartgelakt. En de kennis van nu was er toen ook, zoals blijkt uit de vele stukken van kritische artsen, wetenschappers en weldenkende burgers. Alleen werd iedereen die het lef had om dit aan te kaarten, gecanceld, geridiculiseerd of beticht van misinformatie -maar meestal alle drie.
Wie hadden hier belangen, door wie werden onze politici aangestuurd? Waarom werd een gezond debat in de wetenschap ineens verboden, wat deed de NCTV in dit verhaal? Waarom moesten zelfs kinderen geprikt worden terwijl die daar geen enkel nut van hadden?
Het gaat de commissie ook nadrukkelijk niet om onderzoek naar de achterliggende oorzaak van de waanzin. Welnee, het gaat slechts om de vraag of die waanzin wel volgens de juiste procedures over onze hoofden is uitgestrooid. Of we deze absurditeiten de volgende keer nog wat doelmatiger kunnen inzetten om de burger angst aan te jagen en door de meest absurde hoepels te laten springen.
De commissie heeft dan ook als opdracht om ook nu vooral geen verantwoordelijken aan te wijzen. Daarom moest de oorspronkelijke enquêtecommissie sneuvelen zodra bleek dat die écht werk van de zaak wilde maken. De nieuwe groep van onschadelijke politici zorgt bij onze beleidsmakers dan ook voor een stuk betere nachtrust, vooral omdat deze tandeloze commissie het doel heeft om hoe dan ook mild te blijven en zich te bedienen van het bekende eufemistische mantra, dat steevast ingezet wordt wanneer niemand verantwoordelijkheid wil nemen: ‘lessen leren voor de toekomst’.
Lieve mensen, het zijn werkelijk prachtige woorden. Maar ze zijn hol en inhoudsloos, want ook zonder deze pseudo-enquête kunnen we al lang concluderen dat we helemaal geen lessen leren. Dat we opnieuw hele bevolkingsgroepen buiten de maatschappij hebben geplaatst. Dat we de jeugd de rekening lieten betalen voor dit debacle (terwijl ze in Zweden meteen wisten hoe onzinnig dit was).
Lessen leren? ”Dat nooit weer”, zeiden verplegenden in de zorg over de inhumane behandeling van ouderen. Waar hebben we dat ooit eerder gehoord? Nee, als we één les uit het verleden kunnen trekken is het wel dat we weigeren om lessen te trekken uit het verleden.
Maar goed, een rol in het theaterstuk van deze commissie is wellicht goed voor je carrière, want wie in de politiek verder wil komen moet elke kans grijpen en zich vooral niet laten hinderen door morele principes. Niemand is immers vies van een beetje gain of function.
De commissieleden zullen veel vergaderen en gewichtig kijken terwijl ze stapels papier verplaatsen. Vervolgens zal er een rapport verschijnen waar iedereen mooie sier mee kan maken. Het rapport, dat ik al heb mogen inzien, moet officieel nog even onder de pet blijven. Maar ik zal er vast een samenvatting van geven.
‘Er zijn helaas wat foutjes gemaakt’, zo lezen we straks tot onze grote verrassing, ‘maar dat is menselijk, het viel ook allemaal niet mee, rabarber. Maar we hebben ervan geleerd en we danken allen die zo belangeloos hun best hebben gedaan’.
Dat was het wel zo’n beetje.
Ze zullen er een mooie band om heen doen. Iets met donker fluweel of zo, daar moet de commissie vermoedelijk nog een paar keer over vergaderen. Waarschijnlijk wordt het zwart of stemmig donkerblauw, zodat iedereen onmiddellijk ziet dat het hier om de Waarheid gaat – en dan is de kous af, we kunnen ook niet aan de gang blijven, dat begrijpt u natuurlijk ook wel.
En zo keert na afloop de rust weer terug. De schuldigen gaan ieder weer huns weegs richting hun luxe baantjes die onveranderlijk de vanzelfsprekende beloning vormen voor gewetenloze volgzaamheid en het niet stellen van vragen. De burger keert huiswaarts, in eerste instantie gerustgesteld door al dat het vertoon van gewichtigheid en het fluweel, maar al snel met het knagende gevoel dat er toch iets niet helemaal klopt, al kun je er niet goed de vinger op leggen. Gelukkig vertrouwen we blind op de overheid, die het beste met ons voor heeft en onze grondrechten slechts schendt als het écht niet anders kan. In de enquêtezaal worden de glazen nog eens geheven op de goede afloop en het feit dat het klootjesvolk nog altijd niet in de gaten heeft hoe onze parlementaire controle al lang niets meer is dan een dode letter.
Het is dan al ver na middernacht. Iedereen gaat weer lekker slapen. Buiten fladdert een onschuldige vleermuis. Binnen worden de laatste plooien nog eens gladgestreken en de stoelen keurig aangeschoven. Alles moet immers blijven zoals het was. Weest gerust, daar zorgt de commissie wel voor.
Blogdoⓒ
